Η ιστορία του θρυλικού Harry’s Bar

Αν σας αρέσουν οι αυθεντικές ιστορίες πίσω από γαστριμαργικούς μύθους, έχω να σας διηγηθώ, όσο πιο σύντομα γίνεται, μια πολύ ενδιαφέρουσα για έναν απ’ τους σημαντικότερους: To Ηarry’s Bar, της Βενετίας.

Είμαστε στο 1929, στη Βενετία. Ο Giuseppe Cipriani δούλευε ως μπάρμαν στο ξενοδοχείο Europa, ένα από τα top spots της πόλης. Ένας απ’ τους καλούς του πελάτες, ήταν ο Harry Pickering, φοιτητής απ’ τη Βοστώνη που έμενε στο ξενοδοχείο με το σκυλάκι του, τη θεία του και …τον ζιγκολό της. Ο Harry, γόνος πλούσιας οικογένειας, διασκέδαζε για ώρες στο μπαρ, φλερτάροντας με όμορφες παρουσίες και δοκιμάζοντας όλα τα διαφορετικά cocktails που ο Cipriani πρόθυμα και αριστοτεχνικά του ετοίμαζε. Μέχρι που, μια μέρα ο Harry εμφανίστηκε άκεφος και καταβεβλημένος, κινούμενος σα φάντασμα στο tearoom, αρνούμενος πεισματικά να έρθει για να πιει στο μπαρ.

[caption id="attachment_6604" align="alignleft" width="250" caption="O Harry Pickering (αριστερά) με τον Giuseppe Cipriani "][/caption]

Ο Giuseppe μετά από μια διακριτική αλλά διεισδυτική «ανάκριση», αυτή που μόνον ένας έμπειρος μπάρμαν μπορεί να κάνει σε έναν καλό του πελάτη, έμαθε ότι για κάποιο λόγο ο Harry δεν είχε τα $5,000 για να πληρώσει το ξενοδοχείο «και να πιεί ένα τελευταίο martini»…
Σε μια απερίσκεπτα αυθόρμητη κίνηση, ο Cipriani αποφασίζει να του δανείσει όλες του τις οικονομίες και να σώσει τον Harry, που αναχωρεί με το κεφάλι ψηλά για τη Βοστώνη …αφού βεβαίως απήλαυσε το τελευταίο του dry martini δια χειρός Cipriani.

[caption id="" align="alignright" width="210" caption="O Giuseppe Cipriani στην πισίνα του ομώνυμου ξενοδοχείου "][/caption]

Το ντεσού της ιστορίας είναι ότι ο Harry είχε σταλεί από τους γονείς του στη Βενετία προκειμένου να απαλλαγεί από την ιδιαίτερη έφεση προς το ποτό.  Η θεία του -υποτίθεται ότι- θα είχε τον ρόλο επόπτη.  Προφανώς, όμως, η θεία ασχολήθηκε κάπως παραπάνω με το φλογερό Ιταλό ζιγκολό της και κάπου το ανεψούδι ξέφυγε… Έτσι, όταν οι γονείς του έμαθαν τι συμβαίνει έκοψαν βιαίως τη χρηματοδότηση αυτής της εκδρομής εξαγνισμού και ανακάλεσαν τα απολωλότα πρόβατα στην πατρίδα.

Βενετία, 1931. Ο Giuseppe Cipriani, που μάλλον είχε ήδη μοιρολογήσει τα λεφτά του, την ώρα που χτυπά στο shaker ένα cocktail βλέπει με την άκρη του ματιού του τον  Harry Pickering να εμφανίζεται από το πουθενά. Ο Harry είναι εκεί, όχι απλά για να του επιστρέψει την οφειλή, αλλά για να δώσει τη δυνατότητα στον Cipriani να γράψει ιστορία. Εκτός απο τα $5,000, o Pickering του δίνει άλλα $15,000 με το σκεπτικό ότι είναι αρκετά για να ανοίξει ένα μπάρ με το όνομα… “Harry’s Bar”.

Ο Cipriani είχε το όραμα έτοιμο στο μυαλό του από πριν και κινήθηκε άμεσα… Ήθελε ένα πολυτελές μπάρ –όπως των ξενοδοχείων της εποχής- αλλά σε ένα χώρο όπου οι πελάτες να μπορούν να έχουν άμεση πρόσβαση, χωρίς δηλαδή να περνάνε από τα μεγάλα χολ με τα αδιάκριτα βλέμματα (αυτό δεν ήταν προφανώς δεδομένο τότε…). Μάλιστα οραματιζόταν να είναι σε ένα σημείο που να σε εξαναγκάζει να έρχεσαι επί τούτου, όχι σε πέρασμα όπου τυχαία μπαίνεις μέσα.  Επιπλέον, αυτό το μπαρ ήθελε να σερβίρει εκλεκτό φαγητό σε περιβάλλον λιτό αλλά κομψό και κυρίως άνετο για τους θαμώνες, ώστε να απολαμβάνουν την ουσία της εμπειρίας ενός «καταφύγιου για bon-viveurs”.

Το μαγαζί βρέθηκε σ’ ένα αδιέξοδο κοντά στην πλατεία του Αγίου Μάρκου (τότε ήταν μόνο το ισόγειο 9Χ5 …ο όροφος με τα 10 τραπέζια νοικιάστηκε στη δεκαετία του 60) και με τη βοήθεια του Βαρώνου Gianni Rubin de Cervin διακοσμήθηκε σε Art Deco στιλ  (το προχώ της εποχής) και άνοιξε τις πόρτες του την 13^η Μαϊου του 1931.

[caption id="attachment_6610" align="alignleft" width="280" caption="O Herny Fonda με την 4η από τις πέντε συζύγους του Afdera Franchetti (Grazia Neri)"][/caption] [caption id="attachment_6612" align="alignleft" width="280" caption="O Ernest Hemingway με τον Giuseppe Cipriani και τον Ruggero Caumo "][/caption]

Από τα εγκαίνιά του, το Harry’s Bar αγκαλιάστηκε από την ευρωπαϊκή αριστοκρατία και μέσα στον πρώτο χρόνο έγινε το μέρος όπου οι διάσημοι της εποχής διακέδαζαν με άνεση.  Ίσως και γιατί παρότι διάσημοι είχαν την αντιμετώπιση ενός κοινού θνητού, σύμφωνα με τις ρητές οδηγίες του Cipriani προς όλο το προσωπικό, κάτι που τους έκανε να νιώθουν άνετα για να αισθάνονται οι «εαυτοί» τους και να διασκεδάζουν αυθεντικά. Ίσως πάλι γιατί το όλο concept είχε έναν απόλυτα ισορροπημένο συνδυασμό απλότητας και κομψότητας που φάνταζε πρωτότυπος και ηδονικός, σε αντίθεση με τα δυσκοίλια (constipé) δεδομένα της εποχής.

(Το κλίμα, μου φαίνεται, θα έφερνε -κατ’ αναλογία- προς το άνετο κυριλέ στιλάκι που είχαν οι Μούσες, το 9+9 και η Ράτκα της εποχής μου –τέλη 70, αρχές 80-,  όπου ανώνυμοι και επώνυμοι “γουστάρανε” να είναι εκεί, γιατί απλά περνούσαν υπέροχα… πάνω και πέρα από το ότι τα στέκια έγιναν τα in-places-to-be καθαρά ως αποτέλεσμα ηδονικής εμπειρίας).

[caption id="" align="alignleft" width="280" caption="Giuseppe Cipriani, Ernest Hemingway"][/caption]

Στους συχνούς πελάτες του Harry’s Bar περιλαμβάνανονταν στις πρώτες δεκαετίες του ονόματα όπως των Somerset Maugham, Aga Khan, Ernest Hemingway (ο άνθρωπος εγγύηση για καλό ποτό … «ο Θεός μου» … τον λατρεύω), Arturo Toscanini, Charlie Chaplin, Orson Welles, Marcello Mastroianni, Humphrey Bogard, Lauren Bacall, Αριστοτέλη Ωνάση (σιγά μη λείψει “ο δικός μας”), Baron Philipe de Rothchild, Alfred Hitchcock,  Truman Capote & Woody Allen (ο άλλος μου “ήρωας”) και πολλά άλλα. Βέβαια, ο Cipriani ίσως για να ρεφάρει την απερισκεψία δανεισμού των οικονομιών του στον Harry, κάποια στιγμή σε φάση απόλυτης απάθειας απέναντι στη «δύναμη» των επωνύμων, έκανε τη χειρότερη οικονομικά κίνηση της ζωής του όταν αρνήθηκε την προσφορά του George Braque να πληρώσει το φαγητό του με ένα πίνακα…

[caption id="attachment_6596" align="alignright" width="400" caption="Ο Arrigo σε χρέη Giuseppe Cipriani κάνοντας Βellini"][/caption]

Μέσα στη πορεία των χρόνων το Harry’s bar πέρασε από τον Giuseppe στον γιό του Arrigo Cipriani, που μέχρι σήμερα είναι εκεί, πάντα παρών να φροντίζει ισότιμα διάσημους και άσημους πελάτες. Ο Arrigo τελικά ανέδειξε το Harry’s Bar στο πιο διάσημο ίσως εστιατόριο της Ιταλίας και βέβαια σε ένα από τα διαχρονικά landmarks των bon-viveurs ανά τον κόσμο.

Το ενδιαφέρον όμως, με το Harry’s Bar σε σχέση με άλλα διάσημα Bar/Restaurants στον πλανήτη, είναι ότι δεν αποτέλεσε απλώς έναν ναό διασκέδασης κοσμικών, αλλά έβαλε το στίγμα του στην γαστριμαργική κουλτούρα που απολαμβάνουμε σήμερα, όντας υπεύθυνο για κάποια φημισμένα cocktail & πιάτα με αυθεντικές συνταγές ή με χαρακτηριστικές παραλλαγές…

Και για να φτάσουμε στο δια ταύτα, θα σας παρουσίασουμε στη συνέχεια δύο από τις συνταγές που γεννήθηκαν στο Harry’s Bar και έγιναν διάσημες στον κόσμο :
Το περίφημο Bellini, ένα cocktail από χυμό ροδάκινου και prosecco
Το Carpaccio στην αυθεντική εκτέλεσή του με την σάλτσα του Harry’s Bar
Υπάρχει βεβαίως και το υπέροχο  Osso buco ala Cipriani, που ήταν και το κύριο πιάτο που δοκίμασα εκεί, και θα έχει τη θέση του στο pandespani στο μέλλον, όπως και η αιχμηρή συνταγή του Cipriani για Dry Martini, κ.λπ, κ.λπ.

Σήμερα μπορεί να υπάρχουν πολλά bar που ονομάζονται Harry’s  (έχω επισκεφθεί διάφορα “τύπου Harry’s Bar”σε Παρίσι, Ρώμη, Νέα Υόρκη κλ.π.). Όμως το αυθεντικό Harry’s Bar είναι αυτό της Βενετίας, στη γωνία  του παραλιακού δρόμου, δίπλα στη Piazza St. Marco (Sestiere San Marco 1323). Άν σχεδιάζετε να πάτε στη Βενετία, κάντε την κράτησή σας στο τηλ. 0039 41 528 5777. Είναι κρίμα να μην έχει υπάρξει ποτέ ένα τραπέζι με το όνομά σας στο Harry’s Bar.