τσιπς πατατάκια στο φούρνο
Άλλη μια σπονδή στο βωμό μιας γνωστής εμμονής, με αφορμή τις γευστικές μας δοκιμές στο εστιατόριο funky gourmet. Βέβαια, το πάθος για τις πατάτες κάθε είδους και με κάθε τρόπο μαγειρεμένες, είναι γνωστό τοις πάσι, οπότε τα γλαφυρά λόγια είναι περιττά και μπαίνω κατευθείαν στο θέμα, που είναι ό,τι ακριβώς λέει ο τίτλος: τσιπς πατατάκια, τραγανά (να κάνουν κανονικό κριτς, διόλου τσιγγουνιές στο θόρυβο) και λεπτά, όχι όμως απ’ το τηγάνι αλλά απ’ τον φούρνο! Κοινώς η χαρά (μου και κάθε) παιδιού, μικρού και μεγάλου. 
κρεμ μπρουλέ: η παρακμιακή γοητεία της βανίλιας
Η κρεμ μπρουλέ (crème brûlée) ήταν κλασικό επιδόρπιο σε καλέσματα για ντινέ στις δεκαετίες του 70 και 80 στη Βρετανία, αλλά η δημοτικότητά της αργότερα υποχώρησε μυστηριωδώς. Η προσωπική μου εξήγηση είναι ότι οι μοντέρνοι οικιακοί φούρνοι που αντικαθιστούσαν τις παλιές εγγλέζικες κουζίνες, δεν ανέβαζαν πια τόσο υψηλές θερμοκρασίες στο γκριλ, ώστε να μπορούν εύκολα να “κάψουν” την ζαχαρένια επικάλυψή τους δημιουργώντας την χαρακτηριστική σκληρή “κρυστάλλινη” καραμέλα.
Όπως συμβαίνει με τόσα φημισμένα πιάτα, δεν είμαστε ξεκάθαροι για την προέλευση της συνταγής, το μόνο σίγουρο είναι ότι αποτελεί άλλο ένα μήλο της έριδας μεταξύ των ιστορικών αντιπάλων, Αγγλίας και Γαλλίας. Ο περισσότερος κόσμος προεξοφλεί φυσικά ότι με το όνομα crème brûlée η καταγωγή της είναι γαλλική. Όμως, οι Εγγλέζοι ισχυρίζονται πεισματικά ότι αυτοί την εφηύραν, παρότι και οι Ισπανοί διεκδικούν την πατρότητά της, ως απλή μετονομασία της δικιάς τους crema catalana, αλλά οι δύο αιώνιοι αντίπαλοι απαξιούν να ασχοληθούν μαζί τους.
crème brûlée: vanilla decadence
This classic dessert was a staple at 70’s and ‘80’s dinner parties but waned in popularity, largely, I believe, because modern domestic grills don’t get hot enough to burn the sugar topping into a hard caramel.
As with so many recipes, we cannot be sure where or how this one originated, but what we do know is that it has spawned yet another bone of contention between those two old adversaries – England and France! Most of the world assumes Crème brulee is French, as the name would seem to suggest. However the English claim that they, in fact, invented it. (The Spanish also claim it comes from their crema catalana.)
χταποδάκι για ουζάκι
«…η ώρα του ούζου είναι ώρα παιχνιδιού (και ξέρουμε πόσο αυστηροί κανόνες ισχύουν στα παιχνίδια). Στο κυρίως γεύμα επιδιώκουμε να χορτάσουμε, κι αυτό δεν είναι πάντοτε παιχνίδι. Αντίθετα, με το ούζο παίζουμε, ερεθίζουμε την όρεξη, παρατείνουμε τη διάρκειά της αποφεύγοντας πάση θυσία να χορτάσουμε. Η τελετουργία του ούζου έχει τόση σχέση με τον κορεσμό της πείνας, όση έχει και η ερωτική πράξη με την τεκνοποιία. …» Απόσπασμα από τον Δειπνοσοφιστή, εκδόσεις Ίκαρος.
Το να βρίσκεσαι με φίλους για κυριακάτικο ούζο και όχι για κανονικό φαγητό θα μπορούσε να ανακηρυχθεί στην απολαυστικότερη αφορμή για να περάσεις πραγματικά καλά χωρίς καν να το σχεδιάσεις. Ίσως είναι το ίδιο το ποτό που με την αδρή ευχάριστη επιθετικότητα στη γεύση του σε πάει απ’ την μια κουβέντα στην άλλη, οδηγώντας περισσότερο τη χαλαρή σου διάθεση να αραδιάζει εμπειρίες και παραστάσεις παρά να κάνει μια απολύτως συγκροτημένη τοποθέτηση σε θέματα. Καθώς μάλιστα το πρωτόκολλο του ούζου επιβάλλει ποιοτική απλότητα και μοίρασμα, αφού στα ατομικά σκεύη δεν περιλαμβάνονται πιάτα, καθώς τσιμπολογάς τα γεγονότα όπως τους μεζέδες, δίνεις το προβάδισμα στη συντροφικότητα και στην κουβέντα της παρέας, χασομερώντας σε όλα για να αφουγκραστείς όχι μόνο τα λεγόμενα αλλά την ίδια την ευχαρίστηση αυτής της ώρας. Read more 
αβγοσαλάτα και πολύχρωμη: απόσβεση 2 σε 1
Όσα και να καταναλώσεις πάντα κάτι μένει από τα βραστά αβγά, αφήστε που το Πάσχα σε αρκετούς αρέσει να τσουγκρίζουν και μετά να παρατάνε, συνήθως τα ηττημένα αβγά, διόλου σπάνια και τα νικητήρια, δίπλα στο πιάτο του φαγητού, αφελώς και περί την ακρούλα. Τελειώνει το τραπέζι και η λεία των τσουγκρισμένων αφάγωτων αβγών είναι ποσοτικά μεγαλύτερη από τα φαγωμένα. Κι αν μεν τα έχεις πάρει έτοιμα, αβγά της σειράς, δεν σε νοιάζει. Αν τάχεις βάψει όμως και περιποιηθεί δεόντως με τα χεράκια σου και είναι μάλιστα βιολογικά και φρέσκα, τα βλέπεις να χαραμίζονται έτσι στο βωμό της αφθονίας ή της χοληστερίνης κι από βασιλιάδες της λαμπρής ημέρας να γίνονται παρίες της συμφοράς, τα μαζεύεις και τα βάζεις στο ψυγείο (γιατί προφανώς διατηρούνται μια χαρά) για δυο – τρεις μέρες, λες. Την τέταρτη ωστόσο, τα προσέχεις εκ νέου, ξεχασμένα πάλι στο ράφι της ψύξης, μίζερα και μαγκούφικα, οπότε παίρνεις τη μεγάλη απόφαση και με πόνο ψυχής ή χωρίς, τα πετάς.
Ε, μην μου πείτε πως η ιστορία σάς είναι παντελώς άγνωστη; Στα καθ’ ημάς συμβαίνει κάθε χρόνο, κι αν έβαζα στοίχημα θα το κέρδιζα, αφού τα άθικτα αβγά που περισσεύουν με τσακισμένες μόνο τις υποτιθέμενες άκρες, να είναι κατά 4-5 λιγότερα από αυτά που βάφονται.
PANDESPANI facebook page
PANDESPANI on twitter