:-)
elen

το σύνδρομο του αμάζευτου πιάτου

 

to syndromo tou amazeftou piatouΠριν απο τρεις βδομάδες βρέθηκα Κυριακή μεσημέρι μεταξύ Κορίνθου και Επιδαύρου, κοντά στο Σοφικό, σε ταβέρνα over the sea, αεράτο πόστο, ευάερο και ευήλιο αλλά ‘τεντάτο’, όρος ανάλογος με τον “κουταλάτο”, όπως έμαθα πρόσφατα ότι λέμε τον καφέ, τον στιγμιαίο που γίνεται με απλό ανακάτεμα των υλικών βοηθούντος μόνον του κουταλιού, το οποίο τα γυροβολάει μερικές φορές στο κρύο νερό. Είναι από αυτά τα μέρη που διαφημίζονται με ταμπέλες στη δημοσιά και σου λένε όνομα και χιλιόμετρο, το πολύ 1km με 2, αλλά για να φτάσεις χρειάζεσαι 5 τσιγάρα, τουλάχιστον, που μάλιστα τα αντιμετωπίζεις με κάτι ανάμεσα σε καταναλωτική φειδώ και ερωτικό απωθημένο, κι αντί να τα ρουφάς, τα γλείφεις. Μπήκαμε έτσι σε δρόμο παράπλευρο που ζαλίζεσαι κι ας οδηγείς γιατί φιδογυρίζει κι οι περισσότερες στροφές είναι φουρκέτες και που από θαύμα γλυτώνεις τις εκατοντάδες λακούβες που κάποιες καλοθρεμμένες μίζες πρώην ΕΣΠΑ άφησαν μεταξεταστέες να χάσκουν σαν σαγόνια του καρχαρία έτοιμα να τσακίσουν τα καϋμένα σου τα λάστιχα. Εννοείται πως δεν τρέφω καμία προτίμηση για τις ταμπέλες και όσα πανηγυρικά διαλαλούν, αλλά έλα που κουβαλούσα δυο παιδιά στο αυτοκίνητο, εκ των οποίων το ένα για μια βδομάδα ελάχιστα έτρωγε από το φαγητό που σέρβιραν στην καταπληκτική κατασκήνωση του Σκούρα, όπου κατά τα άλλα χωρίς την δεδομένη σπιτική ταλαιπωρία του γκουρμέ περνούσε υπέροχα, οπότε είχα να βρω την πιο κοντινή λύση για ντούμπλεξ γεύμα, πρωινό και μεσημεριανό μαζί, πριν φάει εμένα.
to syndromo tou amazeftou piatouΜια και τέταρτο που φτάνουμε στο μαγαζί, τα περισσότερα τραπέζια είναι ελεύθερα -η Ελλάδα ως γνωστόν εφορμά συνενοημένα στο μεσημεριανό φαγητό μεταξύ 2.30 και 3.00μμ όπου γίνεται πάνικ ατάκ στις καρέκλες και ο κακός χαμός παντού, στην κουζίνα παίρνουν φωτιά τα τηγάνια, στη σάλα τα μαχαιροπήρουνα, καραμπόλες στο πάσο και στην εξυπηρέτηση, κι αν έχεις απαιτήσεις και ευσεβείς πόθους τόσο το χειρότερο για σένα. Οπότε καθόμαστε σ’ ένα ήρεμο γωνιακό τραπέζι, που τόπιανε το ρεύμα, 4 άτομα (τα 2 ενήλικες), οι μισοί βλέπαμε το ρέμα και μια γλωσσίτσα θάλασσα σαν emoticon που σου κλείνει πονηρά το μάτι, εγώ έβλεπα το ρέμα και το κεκλιμένο ημι-ισόγειο του μαγαζιού με τις μπετονένιες κολώνες, που ήταν γεμάτο παλιοσίδερα και λογής λογής σκουριασμένα μηχανικά απομεινάρια, λες και χρησιμοποιούσε τον χώρο ο παλιατζής για να ξεφορτώνεται το σκραπ πριν πάει το υπόλοιπο εμπόρευμα για εκποίηση. Καθήσαμε να ξεζαλιστούμε και να παραγγείλουμε, όπερ και εγένετο τόσο άμεσα που το δεύτερο παρέκαμψε το πρώτο και μείναμε με τη ζαλάδα. Εντυπωσιακή η ταχύτητα της παραγγελίας, ήρθε ο αρσενικός αρχηγός χαμογελαστός και καθάρισε ευγενικά και γρήγορα, μας πρότεινε μάλιστα να πάρουμε και κάτι σαρδέλες παντρεμένες, έτσι τις είπε, που ήταν το μαγειρικό χάι του μαγαζιού, παινεύτηκε μάλιστα φουσκώνοντας σα διάνος και το ΧL t-shirt του τσίτωσε στο στήθος του, χωρίς να διευκρινίζει σε ποιό γάμο, πρώτο ή δεύτερο κοκ, πόσους γάμους κάνουν οι σαρδέλες δεν ξέρω, να θυμηθώ να το γκουγκλίσω καμιά φορά. Τις πήραμε κι αυτές τις παντρεμένες εις διπλούν, μαζί με κάτι κουτσομούρες (τα μπαρμπουνοειδή αρέσουν ιδιαίτερα στο τότε νηστικό παιδί), σαλάτα, χταποδάκι για το ούζο, τζατζίκι, πατατούλες αλοίμονο κ.λπ, αρκετά αλλά όχι υπερβολικά – απεχθάνομαι την εικόνα να πετιούνται στο τέλος σχεδόν ολόκληρες οι μερίδες, αφήστε που μου μπαίνει η ιδέα ότι σε κάποιες κουζίνες μπορεί και να ανακυκλώνονται τα ημιάθικτα πιάτα και τρελλαίνομαι…
Το κατάστημα, ασυζητητί ντρεσαρισμένο για το τρέξιμο έφερε τα πρώτα πιάτα κι ένα ούζο απαράδεκτο που αλλάχτηκε πάραυτα και πριν σχεδόν προλάβουμε να τα δοκιμάσουμε και να κάνουμε ένα γειά μας τσιν-τσιν (ανάμεικτη η γλώσσα της οικογένειας), ανάμεσα στην τρίτη μπουκιά και την δεύτερη πατάτα, προσγειώθηκαν όλα τα υπόλοιπα κύρια φαγητά, κουτσομούρες ανύπαντρες και σαρδέλες παντρεμένες κι έγινε σε δευτερόλεπτα στο τραπέζι επιεικώς το αδιαχώρητο.
Η ποιότητα αποδεκτή, οι περισσότερες μερίδες στρατηγικά τοποθετημένες σε πιάτα μεγέθους τσαγιού να δείχνουν μεγαλύτερες, μου θύμισαν τις μικρές πόρτες των σαλούν απ’ τις οποίες ξεπρόβαλαν οι σκληροί του σινεμά στα στούντιο της Universal, όλα σχετικά και ταγμένα στην επιβεβαίωση της γοητευτικής απάτης της εικόνας. Στα κανονικά πιάτα, δυο και μισή νουβέλ σαρδέλες φιλεταρισμένες απαρτίζαν τον πεντάγωνο μαγειρικό νεωτερισμό της κουζίνας, διπλωμένες στη μέση και ψημένες στο γκριλ, συμπαθείς γευστικά μπουκιές σε πονεμένη χωροταξία καφενείων πλατείας.
Κανείς δεν τρώει γιατί απλώς πεινάει, πολύ περισσότερο δεν βιαζόταν η συγκεκριμένη σύνθεση. Φάγαμε λοιπόν με την ησυχία μας, τα περισσότερα απ’ τα πιάτα αποφάνθηκαν τέλος γεύματος, αν και παρά λίγο μισοάδεια, τα μαχαιροπήρουνα ακίνητα ξεροστάλιαζαν παράλληλα δείχνοντας την αποφασιστικότητα της θέσης, μόνο λίγο ούζο είχε ξεμείνει με τα παγάκια στο μπολ λιωμένα απ’ τη ζέστη, η τελευταία φορά που ζητήθηκε πάγος παράπεσε, ωστόσο κανείς απ’ όσους κινούνταν πάνω κάτω, δεξιά κι αριστερά δεν αντιλαμβανόταν πως η κατάσταση του τραπεζιού έτεινε προ πολλού να φθίνει. Ζητήσαμε να τα μαζέψουν, την τρίτη φορά μαζί και τον λογαριασμό, εννοείται όμως πως το μαγαζί μας αγνόησε.
to syndromo amazeftou piatouΠροσπάθησα να κάνω μια νοητή λίστα με τα μέρη που έχω φάει και θα μπορούσαν να έχουν μια ανάλογη πιθανόν συμπεριφορά. Δεν μου συνέβη για παράδειγμα ούτε στο Μαρόκο, ούτε στη Νάπολη ούτε και στη Νότια Σικελία, ούτε όμως στην Πορτογαλία ούτε καν στη Λιβύη. Προφανώς δεν έχει συμβεί σε χώρες τύπου Ιταλία, Γαλλία, Ισπανία κλ.π. Για Ελβετία, Αγγλία ακόμη και Τουρκία δεν το συζητάω. Πολύ περισσότερο δεν το θυμόμουν να έχει συμβεί στην αμερικάνικη ενδοχώρα που σου μαζεύουν τα πιάτα και τον καφέ με το που καθαρίζεις την προτελευταία σου μπουκιά.
Δεν έχω πάει στο Βιετνάμ και στην Ινδία, αλλά αν κρίνω απ’ την περιποίηση στα εθνικά εστιατόρια ανά τον κόσμο, μάλλον το αποκλείω – δεν θυμάμαι πουθενά στοιβαγμένα πιάτα σε μέρη με κουζίνα ασιατική αλλά ούτε και μεξικάνικη, ακόμα κι αν μιλάμε για γειτονιές αμφιλεγόμενης ασφάλειας στη Ν.Υ. ή στο LA. ή στη Φιλαδέλφεια κοκ.
Αυτά σκεφτόμουν για λίγο, χαμογελαστή σχεδόν και αποφασισμένη να παραμείνω ψύχραιμη, πέρναγε η ώρα κι είπα μάλιστα να ξαναβάλω μπρος την περιπετειώδη ιστορία του ‘Τομ στη φαλαινούπολη’, μπας και πιάσω εκ νέου το αφηρημένο νήμα της ευφάνταστης αφήγησης που είχα αφήσει στη μέση προ πολλού, κάνοντας την ελλειπή ιστορία φοβερή και τρομερή και ξεκαρδιστική σε βαθμό μύθου στα παιδικά αυτιά.
Όμως, καθώς τα δεδομένα άλλαζαν τη ρότα της υπόθεσης και στο τέταρτο πάνω το γκαρσόνι πρώτα σπίναρε στη γωνία και μετά φρέναρε ακριβώς δίπλα μου, πληρώσαμε και φύγαμε πριν το μετανιώσει, γλιτώνοντας τα μάτια μας κι απ’ το απίστευτης αισθητικής φαγωμένο θέαμα των πιάτων με τα καταδικασμένα υπολείμματα εντός.

Το σύνδρομο του αμάζευτου πιάτου εν πολλοίς δεν συμμαζεύεται, όπως και τόσες μοναδικές ελληνικές συνήθειες, παρά μόνον αν επίκειται νέος πελάτης και δη live εν αναμονή. Μας κατατρέχει σε καθημερινές εξόδους πόλης και εξοχής, δεν συμβαδίζει απαραίτητα με το χαμόγελο ή την φιλοξενία και ούτε είναι ευθέως ανάλογο του ύψους του λογαριασμού. Η πλειοψηφία της απλής εστίασης δεν συνυπολογίζει στο σέρβις ούτε το επιμέρους ούτε το τελικό άδειασμα των πιάτων απ’ το τραπέζι, μάλλον το αγνοεί επιδεικτικά όσο επιδεικτικά αγνοεί με τη σειρά του και όποιος τρώει τον μπανάλ κώδικα των μαχαιροπίρουνων. Μ’ αυτόν τον τρόπο ακόμα μια δημιουργική προσέγγιση συναλλαγής δύο πλευρών ολοκληρώνεται στο τραπέζι και παγειώνεται, ένας ακόμη σχιζοφρενής θεσμός να εξυπηρετεί την εκ γενετής παιδεία μας στον τουρισμό και την απίστευτη τάση μας να βελτιωνόμαστε ως άτομα και ως λαός. syndromo amazeftou piatouΠαρά την διακαή επιθυμία κάθε επιχειρηματία του είδους ‘να γυρίζουν τα τραπέζια δυο και τρεις φορές’ όπως αποκαλείται στην εστιατορική γλώσσα η συχνότητα της κράτησης/ επισκεψιμότητας του ίδιου τραπεζιού σε μια βάρδια, η ένταξη της αυτονόητης ενέργειας ότι ο υπάλληλος μαζεύει ό,τι πιάτο αδειάζει, στην πλειοψηφία των χώρων (ταβέρνες, μεζεδοπωλεία κλ.π) δεν υφίσταται ούτε στην περιγραφή της θέσης εργασίας του σερβιτόρου ούτε προφανώς στα δεδομένα εξυπηρέτησης.
Ακόμη μια άσχημη διαπίστωση θα μου πείτε, too bad too sad, σιγά τα ωά ή τα λάχανα (νάμαστε και εκφραστικά στο κλίμα του μπλογκ) και γιατί το θέτω… είναι ίσως το λιγότερο ανάμεσα στα στραβά που δεν ισιώνουν. Ακριβώς γι’ αυτό, το κάνω, γιατί το βρίσκω απαράδεκτο να κλαιγόμαστε εν χορώ αναπολώντας απλώς κάποιες παχιές και κακομαθημένες αγελάδες, αρνούμενοι ακόμη και σε τέτοιες εποχές να μετατοπίσουμε στο ελάχιστο την αυθεντία της ύπαρξής μας και να ξεκουνηθούμε απ’ την ματαιοδοξία και το χάλι. Και ναι, ακριβώς γιατί συμβαίνουν καθημερινά όσα συμβαίνουν βρίσκω αυτή τη συμπεριφορά πιο απαράδεκτη (αν υπάρχει συγκριτικός βαθμός στο συγκεκριμένο επίθετο) και εξοργιστική. Αρνούμαι λοιπόν να συναινέσω στο εξής στην κατ’ εξακολούθηση αμέλεια του συμπαθούς κλάδου της εστίασης κι αν συμφωνείτε με την άποψη, κάντε το κι εσείς. Ένας κούκος μπορεί να μην φέρνει την άνοιξη, αλλά περισσότεροι κούκοι με απαιτήσεις στο φαγητό και το σέρβις όλο και κάποια τάση ανοιξιάτικης άφιξης μπορεί να δημιουργήσουν.
Να περνάτε καλά!

Print Friendly, PDF & Email
Πριν απο τρεις βδομάδες βρέθηκα Κυριακή μεσημέρι μεταξύ Κορίνθου και Επιδαύρου, κοντά στο Σοφικό, σε ταβέρνα over the sea, αεράτο πόστο, ευάερο και ευήλιο αλλά 'τεντάτο', όρος ανάλογος με τον “κουταλάτο”, όπως έμαθα πρόσφατα ότι λέμε τον καφέ, τον στιγμιαίο που γίνεται με απλό ανακάτεμα των υλικών βοηθούντος μόνον του κουταλιού, το οποίο τα γυροβολάει μερικές φορές στο κρύο νερό. Είναι από αυτά τα μέρη που διαφημίζονται με ταμπέλες στη δημοσιά και σου λένε όνομα και χιλιόμετρο, το πολύ 1km με 2, αλλά για να φτάσεις χρειάζεσαι 5 τσιγάρα, τουλάχιστον, που μάλιστα τα αντιμετωπίζεις με κάτι ανάμεσα σε καταναλωτική φειδώ…

Επισκόπηση Κριτικής

Κριτική χρηστών: 0.55 ( 1 ψήφοι)
0

by pandespani

6 Σχόλια

  1. Όσον αφορά στην προτροπή σας για συλλογική αφύπνιση και διεκδίκηση των δικαιωμάτων μας ως καταναλωτών, με βρίσκετε απολύτως σύμφωνο. Πραγματικά, πολλοί κούκοι μαζί μπορούμε να φέρουμε την Άνοιξη. Θεμιτό και για εμάς, αλλά και για τους επαγγελματίες του χώρου, κι ας μας βρίζουν που τους χαλάμε τη ζαχαρένια τους.

    Στο μάζεμα του τραπεζιού όμως, να μου επιτρέψετε να το βλέπω λίγο (έως πολύ) διαφορετικά. Βέβαια, η εστιατορική μου εμπειρία τα χρόνια που ζω στην Πόλη, με έκανε να εξωραΐσω την ελληνική ροπή προς το τραπέζι-χωματερή.

    Αν δε βαριέστε δε, διαβάστε την ανάρτησή μου για το συγκεκριμένο ζήτημα:
    http://angelisandtheistanbul.blogspot.com/2011/06/blog-post_30.html

    Ετοιμάζομαι για απόβαση στα ελληνικά νησιά, όπου είμαι σίγουρος ότι θα ευχαριστηθώ το φετίχ μου, σε βαθμό τέτοιον ίσως, που ίσως το βαρεθώ κιόλας.

    Να μας είστε καλά, σας διαβάζουμε με χαρά και μαθαίνουμε κάθε φορά και κάτι ενδιαφέρον:)
    xx

    • Τόσο απολαυστικό το ποστ που μένεις με την όρεξη πάνω που σου ανοίγει. Υποθέτω πάντως πως με μια μέση οδό θα είμασταν και οι δυο ικανοποιημένοι.
      Μόλις γύρισα από φίλους στη Σύρο, εκ των οποίων ο ένας είναι απ’ την Πρίγκηπο!

      Αν κατά την απόβασή σαςστα νησιά, περάσετε μερικά στάδια και παρασάγγας πέντε καίδεκα (κατά τον Ξενοφώντα) κι αν φτάσει η χάρη σας (όποτε) στα μέρη μας, χαρά μου να δημιουργήσω μια σπιτική οργανωμένη χαλαρή ανακατωσούρα για δημιουργικά περεταίρω. Να είστε πάντα καλά.

  2. Tι πιο ωραίο,να έρχεται το καρπούζι,το πεπόνι,το γλυκάκι και το παγωτό, σε ένα καθαρό τραπέζι αλλά λεηλατημένο τραπεζμάνδηλο ? Αλλά επειδή όλα είναι τελικά θέμα γούστου,ας πούμε ότι το καλύτερο είναι να σε ρωτάνε ,όπως και το κάνουνε αρκετοί συμπαθείς επαγγελματίες της εστιάσης,θέλετε να πάρουμε τα πιάτα η τελιώσατε να μαζέψουμε?

  3. Αγαπητή μου Pandespani,

    Πολύ ευχαριστώ για την πρόσκληση, πολύ με τιμά:)

    Δυστυχώς «η χάρη μου» δεν έφτασε κατά τα μέρη σας, αλλά ελπίζω να είναι ανοιχτό το κάλεσμα για μια επόμενη φορά. Αααα ναι, το λέτε κιόλας. Τι καλά!

    Στις 3 εβδομάδες που έμεινα στην πατρίδα (πέρασα από Σέριφο, Αντίπαρο, Αθήνα, Ξάνθη και Καβάλα) το θέμα του φαγητού δεν κρίθηκε τελικά στο μάζεμα ή όχι του τραπεζιού, αλλά στο καθαυτό φαγητό. Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων (λίγο στην Αντίπαρο, ΚΑΘΟΛΟΥ στη Σέριφο, ένα εστιατόριο στην Ξάνθη και ένα ταβερνάκι σε παραλία της Καβάλας), όλα τα πιάτα ήταν βαρετά, τυποποιημένα και άνοστα.

    Πάλι καλά που έφαγα και κάποια (χοιρινά) σουβλάκια που άξιζαν τον κόπο. Και μετά σου βγαίνει το όνομα του γυφτο-τουρίστα, κατάλαβες δηλαδή; Πρέπει για τους κερδοσκόπους-εστιάτορες να χαλάς μια περιουσία για να φας τα πλαστικά τους εδέσματα για να σε αποκαλέσουν υψηλού εισοδήματος και μόρφωσης επισκέπτη. Βρε ουστ!

    • Λυπάμαι για την εκτενή διαπίστωση της μετριότητας που είχατε στις διακοπές. Δυστυχώς είναι αλήθεια ότι σε μεγάλο ποσοστό δεν αγαπάμε αυτό που κάνουμε ούτε είμαστε έντιμοι με ό,τι προσφέρουμε -εκτός κι αν φταίει κάποιο χρωμόσωμα ελλειματικής κουλτούρας που μπορεί να υπάρχει στο ελληνικό DNA.
      Η πρόσκληση πάντως ισχύει χωρίς ημερομηνία λήξεως.

Σχολιαστε

Το email σας δεν θα φαίνεται. Τα απαιτούμενα πεδία είναι μαρκαρισμένα *

*