:-)
elen

γιουβετσάκι με κόκκορα: παράδοση σε ελαφρά διασκευή

 
γιουβετσάκι με κόκκορα

γιουβετσάκι με κόκκορα

Πρώτη μέρα διακοπών στο εξοχικό και υποθέτω πως η πρώτη προτεραιότητα των «κανονικών ανθρώπων» είναι να βάλουν την πετσέτα τους στην παραλία και την κορμάρα τους πάνω της. Με την μαγειρική ως χόμπι και πάθος όμως, ενδίδεις στην πρόκληση να κάνεις κάτι άλλο την ανάγκη «να φάνε κάτι τα παιδιά», αφιερώνοντας σ’ αυτό, το –υπό νορμάλ συνθήκες πολυτιμότατο- κυριακάτικο πρωινό σου.

Η θάλασσα μπορεί να περιμένει κανένα δίωρο, είπα μέσα μου και ρώτησα τις κόρες μου τι όρεξη έχουν. «Κριθαράκι, θέλω» φώναξε πρώτη η μικρή Ήβη, λίγο πριν τρέξει στην παραλία με όλα τα τσιμπράγκαλά της. Έτσι, η αρχική κατεύθυνση (γράψε εντολή) για το μεσημεριανό είχε κιόλας καταγραφεί. Ένας ωραίος κόκκορας από το χασάπικο του χωριού κι ένα παλιό πήλινο γιουβέτσι -που για ανεξήγητο λόγο, βρέθηκε εγκαταλελειμμένο αλλά άθικτο κάτω από ένα θάμνο(!!!) στον κήπο-, οδήγησαν σε ένα υπέροχο παραδοσιακού τύπου γιουβετσάκι με κόκκορα -το προτιμώ δε κοκκόρι-, αντί (του συνήθους) αρνιού ή μοσχαριού.

Για τον δραπέτη των πόλεων, μια παραδοσιακή γεύση αποτελεί το καλύτερο καλωσόρισμα στο χωριό. Η μεστότητά της σε κάνει να αλλάξεις ρότα από το «ψάξιμο» της πρωτότυπης συνταγής προς την οικειότητα του παρελθόντος. Ένα ταπεινό γιουβετσάκι μπορεί να λειτουργήσει ως καταλύτης επανεκτίμησης της απλότητας που όλοι έχουμε ανάγκη για να μπορούμε, όταν και όποτε χρειάζεται, να απολαύσουμε την εξαίρεση και την πρωτοτυπία (μην ανησυχείτε …έρχεται κι’ αυτή οσονούπω…).

Μ’ αυτή τη χαλαρή διάθεση έγινε το μαγείρεμα της συνταγής όπου η μόνη ουσιαστική πρωτοτυπία είναι η χρήση πουλερικού (και δη κόκκορα) στη θέση κόκκινου κρέατος, συντελώντας σε ένα ελαφρύτερο αποτέλεσμα. Για την ιστορία, η Ήβη έφαγε όλο το φαγητό της!

γιουβετσάκι με κόκκορα

γιουβετσάκι με κόκκορα

Προετοιμασία: 1 ώρα και 45 λεπτά περίπου. Αντί του κόκκορα μπορείτε επίσης να χρησιμοποιήσετε κοτόπουλο. Εύκολη συνταγή.

Υλικά (για 4 άτομα)
½ κοκκόρι  (1,2-1,5 κιλά) κομμένο στα 4 με την πέτσα του, πλυμένο και στεγνό
1 κρεμμύδι ψιλοκομμένο ή στον τρίφτη
300 ml κόκκινο κρασί
2 σκελίδες σκόρδο
1 καυτερή πιπεριά (προαιρετικά)
1 φύλλο δάφνης
1 μπαστουνάκι κανέλα
1 κ.γ. ζάχαρη
3 κόκκους μπαχάρι (προαιρετικά)
30 ml ελαιόλαδο
300 γρ. κριθαράκι μέτριο Barilla
2 κουτιά ντομάτα ψιλοκομμένη ή φρέσκια στον τρίφτη
1 κουτάκι ντοματοπελτέ
50 γρ. τριμμένο τυρί (ρεγκάτο, γκούντα ή για πιο παραδοσιακό μυζήθρα)

γιουβετσάκι με κόκκορα

γιουβετσάκι με κόκκορα – τσιγάρισμα, μαγείρεμα

Προθερμαίνετε το φούρνο στο 220 βαθμούς C.
Μαγειρεύετε το κοκκόρι: Βάζετε το λάδι σε μεγάλη κατσαρόλα (που να χωράει σε μια στρώση όλα τα κομμάτια του κόκκορα) και ρυθμίζετε τη φωτιά στο δυνατό. Μόλις κάψει το λάδι, ρίχνετε μέσα τα σκόρδα (και την πιπεριά, αν χρησιμοποιείτε) και μετά τα κομμάτια του κοκκοριού με την πέτσα προς τα κάτω. Αφού ροδίσουν, σε 5 περίπου λεπτά, τα γυρνάτε και τα αφήνετε για άλλα 5 λεπτά. Στη συνέχεια ρίχνετε το κρεμμύδι, ανακατεύετε και σε 3-4 λεπτά σβήνετε με το κρασί. Μόλις πάρει βράση χαμηλώνετε τη θερμοκρασία στο μέτριο-χαμηλό και ανακατεύοντας κάθε τόσο, το αφήνετε για 15 λεπτά. Προσθέτετε την ντομάτα, τον πελτέ, τη ζάχαρη, αλάτι, πιπέρι και 150-200 ml νερό. Μαγειρεύετε σε χαμηλή φωτιά για άλλα 15-20 λεπτά.

γιουβετσάκι με κόκκοραΨήνετε το γιουβέτσι: Στρώνετε σε πήλινο σκεύος πρώτα τα κομμάτια του πουλερικού και μετά ρίχνετε τη σάλτσα (αφαιρώντας δάφνη και κανέλα). Ρίχνετε το κριθαράκι. Ανακατεύετε και ψήνετε στο φούρνο για περίπου 17 λεπτά, προσέχοντας να υπάρχει πάντα αρκετό ζουμί ώστε να μην στεγνώσει το γιουβέτσι πριν γίνει η μανέστρα. Aν χρειαστεί, συμπληρώστε λίγο ζεστό νερό.

γιουβετσάκι με κόκκορα

γιουβετσάκι με κόκκορα και al dente κριθαράκι Barilla

Όταν το κριθαράκι δείχνει ότι μαλάκωσε, ρίχνετε από πάνω το τυρί και το βάζετε στο γκριλ για 3 λεπτά, για να κάνει λίγη κρούστα.
Σερβίρισμα: Βγάζετε το γιουβετσάκι με κόκκορα από τον φούρνο και το αφήνετε τουλάχιστον 10 λεπτά πριν το σερβίρετε.  Mπορείτε να αφαιρέσετε την πέτσα, αν θέλετε.
Σημείωση: Είναι πολύ σημαντικό όταν βγαίνει απ’ τον φούρνο το γιουβέτσι να έχει ακόμη αρκετά υγρά από σάλτσα. Αλλιώς, σε λίγα λεπτά, επειδή το κριθαράκι γενικά απορροφά υγρά συνεχώς, γίνεται ένα στουμπωτικό φαγητό, που δεν σε καλεί να πάρεις δεύτερο πιάτο. Δοκιμάστε το με το μέτριο κριθαράκι Barilla, που σε αντίθεση με τα περισσότερα, κρατάει πολύ καλύτερα την υφή του και αποδίδει σωστά το πιάτο. Η σωστή αναλογία είναι το υγρό να είναι 3 φορές ο όγκος του ζυμαρικού και να μαγειρευτούν μαζί γύρω στα 17-20 λεπτά. Η φωτογραφία (πιο πάνω) με το έτοιμο γιουβετσάκι με κόκκορα είναι τραβηγμένη μια και πλέον ώρα αφού τέλειωσε το μαγείρεμα και το φαγητό είναι ακόμη υγρό μέσα.

ρώτη μέρα διακοπών στο εξοχικό και υποθέτω πως η πρώτη προτεραιότητα των «κανονικών ανθρώπων» είναι να βάλουν την πετσέτα τους στην παραλία και την κορμάρα τους πάνω της. Με την μαγειρική ως χόμπι και πάθος όμως, ενδίδεις στην πρόκληση να κάνεις κάτι άλλο την ανάγκη «να φάνε κάτι τα παιδιά», αφιερώνοντας σ' αυτό, το –υπό νορμάλ συνθήκες πολυτιμότατο- κυριακάτικο πρωινό σου. Η θάλασσα μπορεί να περιμένει κανένα δίωρο, είπα μέσα μου και ρώτησα τις κόρες μου τι όρεξη έχουν. «Κριθαράκι, θέλω» φώναξε πρώτη η μικρή Ήβη, λίγο πριν τρέξει στην παραλία με όλα…

Review Overview

User Rating: 4.69 ( 4 votes)
0

About greekadman

27 comments

  1. anastasia lambria

    γιατί χρειάζεται και ο πελτές; δεν παραβαραίνει και παρακοκκινίζει;

    • Δεν «χρειάζεται» με την έννοια ότι είναι απαραίτητος…
      Είναι καθαρά θέμα προσωπικής γεύσης, όπως στα περισσότερα «παραδοσιακου» τύπου φαγητά όπου η ΜΙΑ αυθεντική και κατά τεκμήριο «σωστή» συνταγή έχει χαθεί. Έτσι η προσθαφαίρεση υλικών γίνεται πλέον με σχετική ελευθερία, σύμφωνα με τις γευστικές καταβολές του καθενός και αυτό εν τέλει δημιουργεί παραλλαγές με καθαρά προσωπική ταυτότητα: «Αχ, γιουβετσάκι σαν της θείας Ευτέρπης δεν υπάρχει», αλλά και « Τα γεμιστά της κυρά Κατίγκως, πάντα λασπιασμένα είναι»...
      Προσωπικά λοιπόν, μ’ αρέσει η γλυκιά γεύση αλλά και το έντονο κόκκινο χρώμα που δίνει ο πελτές και δεν τον βρίσκω βαρύ, ίσως γιατί τον έχω συνηθήσει… αλλά «γούστα είναι αυτά» και προφανώς κάθε ένας με λίγη εμπειρία στη μαγειρική μπορεί να φέρει μια συνταγή στα δικά του μέτρα!

      • Οχι, όχι μην τα παρατάς (παραφθορά γνωστού άσματος). Για όσους δεν είναι στις παραλίες και δεν διακόπτουν είσαι της ζωής μας ο ένας δε σε σβύνει κανένας.
        Τώρα ως προς τον πελτέ (επειδή τυγχάνω και κυπριακού πείσματος): νομίζω ότι με την φρέσκια ντομάτα μόνο είναι το λουκουμωτό έδεσμα πιο δροσερό και αναδεικνύονται τα αρώματα που προκύπτουν και από το πήλινο γιουβέτσι. Δροσερό και γήινο (μα τι λέω, τι λέω, τι λέω)

        • Αναστασία, με τέτοια σχόλια δεν υπάρχει περίπτωση να αποκτήσω δυνατή σχέση με τη πετσέτα μου… Αν σου φτιάχνουμε το κέφι μία, εσύ μας απογειώνεις πολλαπλά! Όλε!!!…

  2. μου επιτρέπεις να «αφιερώσω» το κοκοράκι που κολυμπάει στο κόκκινο κριθάρι, στη μαγείρισσα του σπιτιού τη Σταυριανή;

    μου ‘χει φάει τα αφτιά τους τελευταίους μήνες για κόκορα (που δεν τον μαγειρεύουν εδώ στην Πόλη και γι’ αυτό και δεν μπορούμε να τον βρούμε σε κανένα χασάπη) κοκκινιστό..και τσουπ μας τον σερβίρεις εσύ τόσο λιγουρευτά!

    καλές διακοπές, παράτα και λιγάκι την κουτάλα για να απλώσεις και τη δική σου «την κορμάρα πάνω στην πετσέτα», όπως κάνουν και οι «κανονικοί άνθρωποι»! Εμείς θα σε περιμένουμε καρτερικά:)

    • Σταυριανή… θεά!!!
      Οι «παντεσπάνιοι» δεν αφήνουν ούτε κουτάλα, ούτε πληκτρολόγιο για μια πετσέτα… οι κορμάρες θα λιαστούν σε κουζίνα στον κήπο άν χρειάζεται…
      Να περνάτε τέλεια στην Πόλη και ελπίζω να αξιωθώ να έρθω φέτος μετά απο 20 χρόνια…

      • εγώ θα πάω στον μπακάλ και τον κασάπ της γειτονιάς (βασικά απ’ το Carrefour ψωνίζουμε) για τις πρώτες ύλες κι η…Θεά θα μαγειρέψει.

        ποιός θα πλύνει τα πιάτα δεν ξέρω!

        σε περιμένουμε πάντως, αλήθεια!

        • Μ’ αρέσει η προοπτική να σπάσουμε τα πιάτα στο τσακίρ κέφι, αλλά υποθέτω ότι η Σταυριανή μαγειρεύει τόσο καλά που δεν θα χρειάζονται πλύσιμο μετά… 😉

  3. σταυριανή

    τοκ, τοκ! άκουσα ψίθυρους κι είπα να μπω…
    το συμβόλαιο του σπιτιού δεν μας καλύπτει για το σπάσιμο πιάτων, αλλά αν είναι να μας φέρεις κόκκορα, θα βάλω μαγιώ και θα σπάσω και τα πυρέξ!

  4. Αν νομίζεις ότι γλύτωσες από μένα πλανάσαι. Ερώτηση: ποια η διαφορα ανάμεσα στα πήλινα που είναι γυαλωμένα και στα αδρά;

    • Μια και ομολογώ ότι δεν ήξερα την απάντηση, «χρησιμοποίησα -όπως σε κάτι τηλεπαιχνίδια- την επιλογή να πάρω τηλέφωνο» τον παραδοσιακό αγγειοπλάστη που χρησιμοποιώ για χρόνια, τον Αντώνη Ατσώνιο, στο Βαθύ της Σίφνου. «Η μόνη διαφορά είναι η ευκολία στο καθάρισμα στα γυαλωμένα και βέβαια στη τιμή»…μου είπε. Επί της ουσίας σε μαγειρικό αποτέλεσμα δεν υπάρχει καμμία διαφορά. «Ακόμη κι’αν εμποτιστεί το αδρό με λάδι, καμμένη σάλτσα κλπ, δεν επηρεάζεται», είπε…
      (Εννοείται ότι μιλάμε για την εξωτερική επιφάνεια, μια και για σκεύη μαγειρέματος η εσωτερική πρέπει να είναι πάντα γυαλωμένη.)
      Επόμενη ερώτηση παρακαλώ…

  5. Η επόμενη ερώτηση: επειδή είχα ένα τέλειο γυαλωμένο και δη με καπάκι από τη Σίφνο, και το σπασα πώς μπορώ να προμηθευτώ από τον φίλτατο κύριο Ατσώνιο, ούσα εν Αθήναις;
    Επίσης, διαθέτω μαντεμένιο σκεύος με πήλινο αγυάλωτο σκέπασμα το ποίο έχει στιγματισθεί ! φοβούμαι ανεπανόρθωτα. Πώς μπορεί να καθαριστεί;
    Επίσης, επίσης, επίσης…
    Περιμένω τις αντζούγιεςςςςςςςςς και περιμένοντας έφτιαξα πάπια με ροδάκινα.
    Σας φιλώ από την αποπνικτική Αθήνα προτού φύγω για τον βράχο μου, οπότε θα ησυχάσετε κάπως από εμένα

    • Αααα… την έχω (σχεδόν όλη) αυτή την ερώτηση χωρίς «βοήθεια απ’ το κοινό»…
      Λοιπόν ο φίλτατος Αντώνης Ατσώνιος διαθέτει υπερσύγχρονο ιστότοπο όπου υπάρχουν όλα τα καλούδια του (πάτα στο link εδώ) και μπορείς να τα παραγγείλεις on-line (ψάξε στα πυρίμαχα). Επίσης το τηλέφωνό του είναι 22840 71119 και μπορείς να του ζητήσεις και ειδικές παραγγελίες ή να συνεννοηθείς δια ζώσης τέλος πάντων. Άν τον πάρεις, πές του ότι είσαι φίλη μου.
      Για το καθάρισμα του αγυάλωτου σκεπάσματος… δεν τόχω!
      Τέλος για τις αντζούγες και εγώ περιμένω την pandespani να έρθει από εδώ να τις μαγειρέψουμε με την συνταγή της …ελπίζω στις αμέσως επόμενες μέρες. Πάντως εικάζω ότι θα είναι το πρώτο πιάτο που θα φτιάξουμε.
      BTW θα με ενδιέφερε πολύ η συνταγή της πάπιας… δεν μας την στέλνεις αν βγήκε καλή.
      Επόμενη ερώτηση πριν πάς στο βράχο σου, έχουμε?

      • Στέφανος Πουγκάς

        Το μη γυαλωμένο δεν καθαρίζει, αυτά τα σκεύη με τον καιρό είναι αναπόφευκτο να λερωθούν, θεώρησε τα σημάδια «παράσημα» παρά κάτι αισθητικά άσχημο.

        Υπάρχουν και πήλινα σκεύη χωρίς γυάλωμα μέσα-έξω. Αυτά πρέπει να τα μουλιάζεις σε νερό κανένα μισάωρο πριν την χρήση. Δεν έχω χρησιμοποιήσει ποτέ αλλά θεωρητικά κάνει το φαγητό ακόμα πιο γήινο. Γνωστή μάρκα για τέτοια σκεύη ευρέως διαθέσιμη και όχι πολύ ακριβή είναι η Romertopf. Έχω διαβάσει για ανθρώπους που χρησιμοποιούν μέχρι και μεγάλες πήλινες γλάστρες (με το πιατάκι σαν καπάκι) για να ψήνουν κοτόπουλα κλπ. Αν δοκιμάσω ποτέ θα σας αναφέρω :)

  6. Επειδή έχασα το έργο -όπως φαίνεται- ως τώρα (φταίει και η ζέστη), παρεμβαίνω κατά το κάλλιο αργά… κλ.π. και σας καλησπερίζω όλους απ’ την Αθήνα…

    @περί πελτέ: η συνήθεια είναι παλιά και η ανάγκη που εξυπηρετούσε (καθότι πάντα form follows function) ήταν να εμπλουτίσει την γεύση της ντομάτας -δεδομένου ότι κάποτε δεν υπήρχαν ντομάτες όλο τον χρόνο- αλλά και να ενισχύσει το ζεστό κόκκινο χρώμα. Γι’ αυτό άλλωστε και υπάρχουν σάλτσες ντομάτας μόνον με πελτέ. Σήμερα είναι συνήθεια και με ωραίες κόκκινες ντομάτες στην εποχή τους, μάλλον δεν χρειάζεται πραγματικά.

    @περί πήλινων: (sorry, αλλά πέσατε σε σοβαρό χόμπι 2++ χρόνων). Τα πήλινα δεν υπήρξαν ανέκαθεν γυαλομένα, επίσης, ανεξάρτητα από το τί αποφαίνεται ο ειδικός εκ Σίφνου. Και τουλάχιστον αυτά που χρησιμοποιούνταν στην κουζίνα και δη στην ελληνική (δεν μιλάμε για βάζα).
    Ο πηλός είναι εξαιρετικά πορώδες υλικό, οπότε αν δεν έχει υπάρξει υάλωση εσωτερικά, θα πρέπει το πήλινο σκεύος να προετοιμαστεί κατάλληλα: όπερ να μουλιάσει σε πολύ νερό για τουλάχιστον 4 ώρες, πριν χρησιμοποιηθεί για το μαγείρεμα. Αυτό θα κλείσει με υγρασία τους πόρους και θα εξασφαλίσει το τέλειο μαγείρεμα. Αν όμως, δεν γίνει, τότε οι χυμοί του φαγητού φιλτράρονται μέσα απ’ τον πηλό (που αναπνέει και εκπνέει) και το φαγητό στεγνώνει ή και καίγεται. Το σίγουρο είναι ότι χάνει την γεύση του.
    Η μέθοθος μαγειρέματος σε πήλινο μη υαλωμένο σκεύος είναι μια από τις παλιότερες και υπάρχει μια καταπληκτική συνταγή με «κότσι μοσχαριού» … που μου την θυμήσατε και είναι να…γλύφεις τα δάκτυλά σου! Επιφυλάσσομαι και να περνάτε όλοι καλά…

  7. Bonjour a tous!
    να χαίρομαι ή να ντρέπομαι που σας έμπλεξα όλους γύρω από το επίμαχο πήλινο; Κότσι υπέροχη μου pandespani; Αυτό κι αν είναι προσδοκία και όνειρο…
    Η πάπια έγινε μούρλια αλλά δεν έχω φωτο( φυσικά). Επειδή σήμερα τρέχω και δε φτάνω μπορεί να σας στείλω τα πεπργαμένα της από το εν Κερκύρα βράχο.
    Σας ασπάζομαι και πάω ν’ αδειάσω τις γλάστρες από το μπαλκόνι για να χω απόθεμα ψηστικών!

  8. Tα δημιουργικά μπλεξίματα έχουν πλάκα και ενδιαφέρον… Πάντα τέτοια…
    Ασπασμοί, επίσης.

  9. Τι μέγεθος κριθαρακι ειναι καλύτερο?αν και φαντάζομαι ειναι θέμα γουστου.
    Στην κλασική εκδοχή με μοσχάρι,το κομμάτι ελιά ειναι οκ?

    • Σαφέστατα είναι όπως το λέτε, θέμα γούστου. Προσωπικά προτιμώ το λεπτό, η γενικότερη τάση πάντως ακολουθεί το μέτριο. Εμπιστευθείτε την έμπνευσή σας.
      Η μοσχαρίσια ελιά κάνει μια χαρά για το γιουβέτσι.

  10. Είστε τέλειοι παιδιά! Σήμερα ανακάλυψα στα κατσαρολικά της μάνας μου σιφνέικο πήλινο και τρέχω για κοκκοράκι! Γειά σας

    • Και μάλιστα είναι ακριβώς σαν τον Νο 5 του Αντώνη. Λες να το είχε αγοράσει από εκει;

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*