Xmas is coming!
elen

να μαγειρέψουμε εμβόλιο

 

na mageirepsoume emvolioΑν υπάρχει ένα σημείο που ανέκαθεν εντυπωσιάζει τους κοινούς θνητούς, σαν εμάς για παράδειγμα -κι εσάς πιθανόν-, είναι το υψηλό επίπεδο της πλειοψηφίας των δημοσίων προσώπων και των celeb του επιχειρείν και πλουτίζειν και κυκλοφορείν (κι οπλοφορείν ενίοτε), ανεξαρτήτως χώρου και αντικειμένου (απ’ τα έδρανα και τ’ ακριβά γραφεία μέχρι τα αστραφτερά παράθυρα στα μαύρα μεσάνυχτα). Το ελάχιστο που τους οφείλουν τα φώτα της δημοσιότητας είναι να υπογραμμίζουν το κιαροσκούρο του προφίλ τους, όπως αυτό διαγράφεται από την κοινωνική τους μόρφωση, τον ταπεινό a.k.a. μετρημένο τους λόγο, το ήθος, την ουσία της ύπαρξής τους και την εντιμότητα, το φιλότιμο και την αίσθηση της ευθύνης με την οποία λειτουργούν, επιχειρούν και συμπεριφέρονται, διαχειριζόμενοι ανθρώπους και καταστάσεις. Μακριά από οπορτουνισμούς, ταγμένοι στην υπηρεσία του καλού κοινού συμφέροντος, με σταθερές πεποιθήσεις, κοινωνική ευαισθησία και ευγένεια αποτελούν πρότυπο σύγχρονης κουλτούρας, πράγμα που επιπλέον αποδεικνύει πόσο αβάσιμο, παρωχημένο και συναισθηματικά παιδικό και περιττό είναι ακόμη και σήμερα πια, ενήλικοι όντας, να τρώμε αυτό το γελοίο κόλλημα με τους αρχαίους μας προγόνους και το αείμνηστο παρελθόν, τη στιγμή που τόση πολιτισμική λαμπρότητα ξεχειλίζει στο τώρα και τα φωτεινά παραδείγματα κάθε μέρα πολλαπλασιάζονται με ρυθμό ταχύτερο από αυτό των μαγαζιών αγοράς χρυσού.
«Ανωτάτης υποστάθμης. Θλιβερό λούμπεν.» Το έγραψε ο φίλος μου στο fb Μισέλ Φάις, τέσσερις λέξεις όλες κι όλες, χωρίς άλλη διευκρίνιση. Τα είπε όλα βάζοντας δύο τελείες, από τις κάτω, τις κανονικές, μπουχτίσαμε πια με τις άνω, είναι passe κι ας μαζέψει κάποιος τη λογιότητα που κατάφερε να ξεφτιλίσει τη στίξη σε μερικά μόλις χρόνια. Υπερβάλει ωστόσο, ο φίλος συγγραφέας, δεν ζούμε μέσα στις άθλιες σελίδες του Ουγκό, ο γείτονάς μας δεν λέγεται Γιάννης Αγιάννης, αλλά και να λεγόταν και να έκρυβε έναν άλλο εαυτό, δεν θα μάς πείραζε. Γιατί, είμαστε ασφαλείς και δίκαιοι και ουδεμία ανάγκη έχουμε να επανεντάξουμε τον δικό μας εαυτό σε οτιδήποτε νέο και ενδιαφέρον. Όλα βαίνουν άψογα, οι νόμοι, η ηθική, η θρησκεία, η εκπαίδευση, η φιλοσοφία: δεν υπάρχουν διακρίσεις, η κυρία Magloire δεν πάσχει από ξενοφοβία, ο Ιαβέρης είναι φανταστικός ήρωας στα βιντεοπαιχνίδια που έπαιζε η Lana del Ray πριν ανασκευαστεί ολόκληρη για να τα τραγουδήσει και οι Θερναδιέροι είναι τέλειοι σαν εικονικοί αντίπαλοι για να παίξεις διπλό τένις στο wii.
Τόση αρμονία πώς αντέχεται στ’ αλήθεια; Εγκλήματα της σκέψης δεν υπάρχουν ούτε και ανάλογη αστυνομία να τα πιάσει. Η δημοκρατία και η ελευθερία ποτέ δεν βιώθηκαν καλύτερα. Δεν βλέπεις παρά χαμόγελα παντού, οι μίζερες εκφράσεις έχουν εξαφανιστεί κι απ’ τα emoticons και θαύματα ευσυνειδησίας γίνονται κάθε λεπτό. Η τεχνολογία και τα media δεν τα μεταδίδουν πλέον. Είναι αυτονόητα και deja vu, εγγεγραμμένα στο dna όλων μας, από τότε που η μια πλευρά της ελικοειδούς αλυσίδας του μεταλλάχτηκε από συνολική πρόθεση με την πρόσθεση ενός ακόμη σακχάρου στην πεντόζη του άνθρακα, κάτι που ο σοφός λαός μας επιβεβαίωσε το πάλαι δια ψήφου, ομόφωνα μάλιστα. Έκτοτε όλα γλύκαναν, love is in the air, η ευφορία γράφεται μόνο με δίφθογγο, το στρες και οι εφιάλτες έχουν καθαιρεθεί και δεν αποτελούν καν σχήμα λόγου. Όμορφος κόσμος, ηθικός, αγγελικά πλασμένος!
. . .
Ένας συγγραφέας δικαιούται να μπαίνει και να βγαίνει στην ιστορία που αφηγείται από διάφορες πόρτες και σε διαφορετικές περιόδους, να πηγαίνει μπρος και πίσω -δική του είναι η αφήγηση άλλωστε- σαν να πιλοτάρει ο ίδιος τη μηχανή του χρόνου. Στην κανονική ζωή, αν ακόμη καταφέρνεις να ονειρεύεσαι, αυτό ανήκει αποκλειστικά στη φάση rem κι αν κατορθώσεις να ολοκληρώσεις ένα ωραίο όνειρο στον ύπνο σου, χωρίς οργουελικό σασπένς στο 10ο λεπτό του ονειρικού χρόνου, μπορεί και να ξυπνήσεις αισιόδοξος, να μην σε πάρει απ΄ τα μούτρα η κατήφεια των ημερών κι ο αχτύπητος συνδυασμός ‘ζόρι-ανασφάλεια-απογοήτευση-γκρίνια’ να χρειάζεται επειγόντως αντικαταθλιπτικό.

Τα γκλάμουρους επίκαιρα ανάποδα. Ακόμη μια φορά η κακοφτιαγμένη φόδρα φοριέται απ’ έξω, να γυαλίζει η ακαλαισθησία ίσα και όμοια με μετάξι. Πομπώδης φτήνια. Απ’ το υποκουλτούρα ξέμεινε μόνο το υπό. Τούρτα πολυκατοικία από χοντρούς ορόφους φελιζόλ, σκεπασμένη επιφανειακά με γλάσο, η κάθε μέρα αποδεικνύεται δημιουργικά η χειρότερη παρωδία της ζαχαροπλαστικής τέχνης. Τα εντυπωσιακά νέα του χθες και σήμερα, αν το σκεφτείς -σαν συγγραφέας λόγου χάριν-, είναι παλιά, μπαγιάτικα κομματάκια από ένα και το αυτό τραγικό ντόμινο ξεφτίλας που τελειωμό δεν έχει. Φιδογυρίζει στον κατήφορο και γκρεμίζεται λίγο-λίγο από τάμα.
. . .
‘Αντί να πάρεις έναν καθρέφτη, πάρε ένα φίλο’ διάβασα πρόσφατα σ’ ένα απ’ αυτά τα καδραρισμένα τσιτάτα που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο και τα like συνωστίζονται σε ουρά. Φίλοι είμαστε κι εδώ, με κοινό βίτσιο την μαγειρική, πράξη που αξιοποιεί τα αγαθά που μας τρέφουν και μάς κάνει να προσφέρουμε το καλύτερο στον εαυτό μας και στους άλλους. θάχαμε πολλά να πούμε και τετ-α-τετ, αν βρισκόμασταν. Κι ακόμη περισσότερα αν τύχαινε να μαγειρέψουμε μαζί, μ’ ένα ποτήρι κρασί δίπλα στα τηγάνια και τα κατσαρολικά. Αφήστε που η παντεσπανική φιλία μας διόλου κατώτερη μπορεί να λογιστεί από οποιαδήποτε άλλη ιντερνετική, με ταυτότητα π.χ. Google+ ή LinkedIn ή και Facebook ή twitter ή άλλο μέσο κοινωνικής δικτύωσης όπου συχνά οι φίλοι δεν γνωρίζονται live και μπορεί να μην έχουν καν ανταλλάξει ούτε ένα σχόλιο από καταβολής της φιλίας τους.
– Και; θα μου πείτε. Κλαμπ θα κάνουμε; Με ύμνους φιλικούς, πριν τις τηγανίτες και μετά τα γιουβαρλάκια, στο όριο του κλισέ; Αυτό θέλει να πει ο ποιητής;
– Όχι, προς το παρόν τουλάχιστον (ν’ αφήνουμε όμως, και καμιά πόρτα ανοιχτή, ποτέ δεν ξέρεις). Εμβόλιο, ωστόσο; Γιατί όχι;
Υπάρχουν τόσα πολλά σήμερα: για τη γρίπη, για την ιλαρά που έχει εξαφανιστεί απ’ τις παιδικές ασθένειες, την πολιομυελίτιδα, την ανεμοβλογιά, την παρωτίτιδα τέως μαγουλάδες, τον καρκίνο του τραχήλου και πάει λέγοντας. Ας φτιαχτεί λοιπόν κι ένα για το ‘υπό’, βατσίνα κατά της υποστάθμης και της αντίληψης λούμπεν. Να το κάνουμε οικειοθελώς και να ξέρουμε μετά πως διαθέτουμε σίγουρα αντισώματα και δεν θα υπάρχει κίνδυνος να κολλήσουμε την αρρώστια της φελιζόλ τούρτας, κι ας γίνει επιδημική. Αν δεν παρασκευάζεται στα εργαστήρια, κάτι θα μπορεί να γίνει στην κουζίνα, αλμυρό, γλυκό, πικάντικο, δεν έχει σημασία. Η συνταγή απλώς πρέπει να είναι σωστή, οι αναλογίες ακριβείς και το εμβόλιο αποτελεσματικό, να κάνει τη δουλειά του.
Αυτό είναι το ζητούμενο: συνταγή για να μαγειρέψουμε εμβόλιο. Κι εδώ χρειάζεται η έμπνευση όλων.

Υ.Γ. (1) Εννοείται πως δεν είμαι κατά του επιχειρείν και δεν έχω κανένα θέμα με τους επιτυχημένους ή τους πανεπιστημιακούς ή οποιονδήποτε άλλο, ακόμη και αν βρίσκεται ανάμεσα στους πολιτικούς. Ούτε φυσικά θεωρώ πως όλοι ανεξαιρέτως βράζουν στο ίδιο καζάνι και χρησιμοποιούν τις ίδιες πρακτικές. (2) Με θλίβει ωστόσο και με θυμώνει η εγκληματική ανευθυνότητα κάποιων και το γεγονός ότι εξακολουθούν να διαχειρίζονται τα πράγματα ανεγκέφαλα και οφελιμιστικά, τη στιγμή που πολλοί άνθρωποι μετά βίας επιβιώνουν. (3) Βαρέθηκα επίσης, να τους βλέπω να δείχνουν συνεχώς τη χειρότερη εικόνα για μάς και τη χώρα μας στον υπόλοιπο κόσμο.

Αν υπάρχει ένα σημείο που ανέκαθεν εντυπωσιάζει τους κοινούς θνητούς, σαν εμάς για παράδειγμα -κι εσάς πιθανόν-, είναι το υψηλό επίπεδο της πλειοψηφίας των δημοσίων προσώπων και των celeb του επιχειρείν και πλουτίζειν και κυκλοφορείν (κι οπλοφορείν ενίοτε), ανεξαρτήτως χώρου και αντικειμένου (απ' τα έδρανα και τ' ακριβά γραφεία μέχρι τα αστραφτερά παράθυρα στα μαύρα μεσάνυχτα). Το ελάχιστο που τους οφείλουν τα φώτα της δημοσιότητας είναι να υπογραμμίζουν το κιαροσκούρο του προφίλ τους, όπως αυτό διαγράφεται από την κοινωνική τους μόρφωση, τον ταπεινό a.k.a. μετρημένο τους λόγο, το ήθος, την ουσία της ύπαρξής τους και την εντιμότητα, το φιλότιμο και…

Review Overview

User Rating: Be the first one !
0

About pandespani

7 comments

  1. Χα! Χα! Χα! Πράγματι ενα τέτοιο εμβόλιο θα μας έσωνε. Αν ομως ηταν προαιρετικό φοβάμαι ότι ελάχιστοι θα δεχόντουσαν να το κάνουν. Δεν θα έβλεπαν την σκοπιμότητα.

    • Mάλλον έχετε δίκιο, αλλά δεν θα είχε την ίδια αξία αν ήταν υποχρεωτικό.
      Μου άρεσε το ‘χα-χα’. Έχω την αίσθηση πως είναι κάπως βαρύ ποστ για το pandespani.
      ^ ^

  2. Kostas Galanopoulos

    Συμφωνώ, όλοι αυτοί οι «κάποιοι» είναι τόσο βαρετοί. Ποιος ασχολείται μαζί τους; Δεν ξέρω εάν αξίζουν ολόκληρη διαδικασία εξεύρεσης εμβολίου.
    By the way, δεν υπάρχει «πλειοψηφία» δημοσίων υπαλλήλων. Δεν έχουμε να κάνουμε με ψηφοφορία. Πλειονότητα είναι.
    Πάντως είναι όντως βαρύ ποστ για το pandespani.

    x.

    • Βαρετοί είναι σίγουρα αλλά όπως όλοι οι ανόητοι (στην κυριολεξία) είναι ανίκητοι. Δυστυχώς.
      ‘Πλειοψηφία’ και ‘πλειονότητα’ είναι σε ένα βαθμό συνώνυμα. Και τα δύο εκφράζουν τον μεγαλύτερο αριθμό, το μεγαλύτερο ποσοστό (σε σχέση με ένα σύνολο). Αλλά για σιγουριά το έλεγξα στον Τριανταφυλλίδη 😉
      Για το βάρος, ναι, συμφωνώ. :-)

  3. Kostas Galanopoulos

    Καλά, έχει πολύ γέλιο. Έχουν γίνει μάχες στο internet για το θέμα…

    http://www.translatum.gr/forum/index.php?topic=4089.0

    • Χα,χα… Μεγάλο πράγμα η λογική, τα σύνολα και τα υποσύνολα. Σωστοί και οι δυό σας, εσείς κι ο Δημητράκος :-) Βέβαια τη συγκρουσιακή διάθεση μπορώ να τη χρησιμοποιήσω, έτσι -χαλαρά- για άλλοθι 😉 Και αν ήταν δυνατόν να επιφέρει και συντριβή σε όλη την απύθμενη ανοησία, θα ήμουν ευχαριστημένη.
      Πολύ χαίρομαι για την διευκρίνηση και που επανήλθατε.

    • Kostas Galanopoulos

      Δημητράκος μεγάλη μορφή.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*