its summer time
elen

μουστάρδα sos: το μυστικό για τα καψίματα

 

Αφιερωμένο στη φίλη μου τη Σ.

moustarda sos: to mystiko gia ta kapsimataH μουστάρδα μου πάει βόλτα. Ένα βαζάκι μετακομίζει πάραυτα απ’ το ψυγείο στο κουτί των πρώτων βοηθειών. Φυσικά και σοβαρολογώ, ούτε λόγος για το αντίθετο. Η ιστορία έχει ως εξής και δεν την επινόησα για τις ανάγκες του ποστ, ως συνήθως, απλώς την έπαθα! Είναι πρόσφατη και 100% αληθινή. Ιδού.

<<Στη μεγάλη κατσαρόλα πάνω στο γωνιακό τούρμπο γκάζι με τις τρεις σειρές φλογοβόλα μαργαριτάρια στο χοντρό ανοξείδωτο λαιμό του, τα καβουράκια έβραζαν τόσο δυνατά, που το νερό χοροπηδούσε σαν παλαβό, στάλες μεγέθους κουταλιάς της σούπας ξεχείλιζαν, πετάγονταν άτσαλα και προσγειώνονταν σε καυτές πιτσιλιές ολόγυρα.
Όσο γίνονταν τα φοβερά αγριοράδικα που η φίλη μου είχε φέρει για να συνοδέψουν ως σαλάτα το ψητό συκώτι -μέρα δίαιτας γαρ- πίναμε για απεριτίβο στην κουζίνα μια κρητική τσικουδιά, έχοντας κατά νου τα χόρτα. Τα θέλαμε λίγο να κρατάνε (καθότι αντιπαθούμε τα παραβρασμένα λαχανικά) και καταπράσινα, όπερ ήταν απαραίτητο το πολύ κι αλατισμένο νερό και η κατσαρόλα να μένει ανοιχτή, καπάκι γιοκ.
− “Έλα, τσίαρς”, μου λέει και γκλιν τσουγκρίζουμε τα σφηνάκια, την ώρα που … πλατς μια χοντρούλα ζαλισμένη πιτσιλιά έσκασε δίπλα μου στο πάτωμα.
− «Τα ραδίκια ξεφαντώνουν», της λέω κοιτάζοντας υπό γωνία και σχεδόν καχύποπτα την μαρμίτα. “Μάλλον, να της αλλάξω μάτι” προσθέτω, ανάβω μηχανικά το κανονικό μεγάλο (για να μην πέσει η θερμοκρασία) και με κάτι σιλικονούχα τούτσικα κόκκινα πιαστράκια (είναι το νέο μου απόκτημα για να μην …καίγομαι), την κινώ διαγωνίως και την μεταφέρω στην καινούργια της θέση.

“Η κατσαρόλα αξιωματικός”, σκέφτομαι από μέσα, κάνοντας μεταβολή για να πιάσω το ποτήρι μου και καθώς είμαι έτοιμη να ξεφουρνίσω την “μεγαλοφυή” ιδέα για μαγειρικό ινσταλέισον – σκακιέρα με κατσαρολικά, ακουμπάω αφηρημένα τα δύο δάχτυλά μου στην καυτή σχάρα του προγούμενου γκαζιού!
− “Ουπς, ατυχία, αχ καίει, s…”, είπα και κάτι ακόμη που δεν το γράφω στο όνομα των καλών τρόπων και της θηλυκότητάς μου.
Εννοείται πως τσουρουφλίζομαι και παρότι ψύχραιμη, αισθάνομαι την ενόχληση τα δάχτυλά μου, που όπως τα κοιτάζω έχουν κοκκινίσει και προμηνύουν αντιπαθητικές φουσκάλες.
− “Κάηκες πολύ” με ρωτάει.
− “Μπα, δεν είναι τίποτα” υποβιβάζω το θέμα και βάζω τα δάχτυλα κάτω απ’ το νερό. Λίγο καλύτερα αισθάνομαι, αλλά μόλις κλείνω τη βρύση, το τσούξιμο είναι εκεί κανονικά.
− “Όκεϊ, πάμε στο πλαν μπι”, δηλώνω, δήθεν αδιάφορα. “Οι μισοί προτείνουν βούτυρο, οι άλλοι μισοί οδοντόκρεμα. Σε μένα ούτε το ένα έχει κάνει κάτι παλιότερα, ούτε το άλλο και τις φούσκες δεν τις γλιτώνεις. Το κατάστημα διαθέτει και μπεπαντέν και μπεπαντόλ. Τι λες να βάλω;” ρωτάω έτοιμη ν’ ακούσω ότι θα παίξουμε την απάντηση α-μπε-μπα-μπλον!
− “Μουστάρδα” μου απαντάει και με κουφαίνει.
Γελάω, θεωρώντας πως κάνει πλάκα, αλλά πέφτω έξω. Γελάει κι εκείνη, αλλά σοβαρολογεί και πολύ το φχαριστιέται που μ΄έχει ξαφνιάσει.
− “Το έμαθα από Μεξικάνο σεφ. Αυτοί καίγονται συνέχεια” μου λέει η φίλη μου, που ήταν 20 χρόνια στο L.A. “Η οδοντόκρεμα και το βούτυρο δεν κάνουν τίποτα. Βάλε μουστάρδα και θα δεις. Ούτε φουσκάλα θα γίνει”!
− “Κανονική ή ντιζόν” ρωτάω και γελάμε.

Τέλος πάντων, έβαλα την κανονική μουστάρδα, μπόλικη-μπόλικη, ευτυχώς, γιατί την μισή την έγλειψα, “μην την τρως” μούλεγε, “άστην να κάνει τη δουλειά της”, γελάσαμε, στο πεντάλεπτο το τσούξιμο εξαφανίστηκε και μισή ώρα μετά δεν υπήρχε ούτε υποψία κόκκινου σημαδιού απ’ το κάψιμο!
− “Αχ να μην το ξέρω, όταν κάποτε πέταξα τις ντομάτες στο λάδι και οι καυτές πιτσιλιές είχαν πεταχτεί στο πρόσωπο” είπα. “Θα το γράψω στο pandespani. Σίγουρα κι άλλοι δεν το ξέρουν”.
− “Είναι μυστικό κόλπο, που δουλεύει τέλεια”, μου είπε σαν να έλεγε το πιο γνωστό πράγμα του κόσμου. «Έλα, στην υγειά μας…»>>

Αμ έπος αμ έργον, λοιπόν. Σφήνα στα ποστ το φοβερό μυστικό για τα καψίματα. Και πείτε το σε όλους. Είναι κυριολεκτικά σωτήριο.

Αφιερωμένο στη φίλη μου τη Σ. H μουστάρδα μου πάει βόλτα. Ένα βαζάκι μετακομίζει πάραυτα απ' το ψυγείο στο κουτί των πρώτων βοηθειών. Φυσικά και σοβαρολογώ, ούτε λόγος για το αντίθετο. Η ιστορία έχει ως εξής και δεν την επινόησα για τις ανάγκες του ποστ, ως συνήθως, απλώς την έπαθα! Είναι πρόσφατη και 100% αληθινή. Ιδού. &lt;&lt;Στη μεγάλη κατσαρόλα πάνω στο γωνιακό τούρμπο γκάζι με τις τρεις σειρές φλογοβόλα μαργαριτάρια στο χοντρό ανοξείδωτο λαιμό του, τα καβουράκια έβραζαν τόσο δυνατά, που το νερό χοροπηδούσε σαν παλαβό, στάλες μεγέθους κουταλιάς της σούπας ξεχείλιζαν, πετάγονταν άτσαλα και προσγειώνονταν σε καυτές πιτσιλιές ολόγυρα.&hellip;

Review Overview

User Rating: Be the first one !
0

About pandespani

16 comments

  1. camilo de pardale

    !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! TELEIO !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

  2. Poli xrisimi pliroforia…Thanks! Elpizo na min mou xreiastei ! :)

  3. Μπράβο στην φίλη μας την Αμερικάνα ,έκανα μεγάλη χαρά ,γιατί καίγομαι συνέχεια.Κάνω ακριβώς το ίδιο που κάνει η pandespani,τόσο στο γκάζι όσο και στο φούρνο και τα σημάδια ,φαίνονται στά χέρια μου, σαν σβησμένα τσιγάρα.

  4. Εντυπωσιακό! Ευχαριστούμε..!

  5. για τη μουσταρδα ομολογωο χι δεν το ηξερα!

  6. Είναι όντως εντυπωσιακό! Κι εγώ μεσάνυχτα είχα μέχρι που με ξύπνησε παθούσα το L.A. Aλλά δουλεύει τέλεια και βοηθάει. Μόνο ο γάτος μας είναι στην κουζίνα και δεν καίγεται ποτέ. Οι υπόλοιποι κατά καιρούς την πατάμε!
    Tώρα για το φουαντρέ δεν έχω άποψη, «γαλλίζει’ αλλά δεν μου κάνει γαλλικό. Θα το ζητήσω και θα επανέλθω.

    • Πάντως το πρόσεξα ότι δεν έβαλες Ντιζόν αλλά «την άλλη» της σειράς… Αλλά για δάχτυλα pandespani επιβαλλόταν πιο γκουρμέ θεραπευτική λύση… :-)
      ΒΤW για το φουαντρέ έχω σημειώσει τα σχετικά στο αντίστοιχο ποστ.

  7. Xaxa, έχεις δίκιο, αλλά την ντιζόν την ήθελα για το συκώτι και το βαζάκι ήταν στη μέση… γι’ αυτό έβαλα την αμερικάνικου τύπου.

  8. Πολύ χρήσιμη πληροφορία αλλά επίσης τι ωραία που γράφεις. Κάθε φορά σε χαίρομαι!!!!

  9. Λιτσα Ντοβα

    Teloio pantespanotrik!!!!!

  10. Περικλής

    έκαψα τα δάκτυλα μου και μετα το κρύο νερό η κόρη μου μου έβαλε ασπράδι απο αυγό εκτός του ότι σταμάτησε ο πόνος έκανε κρούστα στα δάκτυλα μόλις στέγνωσε και μετα απο λίγο δεν υπήρχε πρόβλημα. Δοκιμάστε και αυτό αν δεν υπάρχει μουστάρδα.

    • Πολύ σας ευχαριστούμε για την συνεισφορά στα θεραπευτικά τρικ. Σε πρώτη ευκαιρία που -αλοίμονο- κυριολεκτικά εύχομαι να αργήσει, θα εφαρμόσω το δικό σας κόλπο! :-)

  11. Δηλαδή αντί να έχουμε στο φαρμακείο μας μια αλοιφή ειδική για εγκαύματα που κοστίζει γύρω στα 2.5 € και κρατάει 1 χρόνο άνετα πιο καλά να βάλουμε ένα βαζάκι μουστάρδα ε;

    Ακόμη και στην περίπτωση που κάνει δουλειά στιγμιαία μετά θα το διασκεδάσεις:
    Όταν ξεραθεί και πας με τις μουστάρδες στο νοσοκομείο όπου και θα αρχίσουν να σου ξύνουν το καμένο δέρμα για να φύγει η μουστάρδα η οποία απο την υγρή της μορφή που είχε όταν την έβαλες έχει πλέον περάσει σε ένα στάδιο σκόνης ανακατεμένης με ξεραμένο αίμα.

    Το κάθε υλικό προορίζεται για τη χρήση του που ζείτε στο 1940;

    • Προφανώς αν έχουμε Bepanthol ή οτιδήποτε αντίστοιχο δεν θα ψάξουμε για μουστάρδα… Άν όμως δεν υπάρχει τίποτα φαρμακευτικό στο σπίτι, ή αν απεργεί η «συμπαθής» τάξη των φαρμακοποιών, καλό είναι να ξέρει κανείς κάποια εμπειρικά γιατροσόφια να σώσει τη κατάσταση… Ισχύει και εν έτει 2012 η λογική να έχεις plan B.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*