its summer time
elen

το αγροτικό μεγαλείο της χορτόπιτας

 
ελληνική αγροτική χορτόπιτα

η μεγαλειώδης ελληνική αγροτική χορτόπιτα

Oι ρίζες της πίτας φτάνουν τουλάχιστον μέχρι την εποχή των βασιλιάδων Φαραώ, για τους οποίους οι αρτοποιοί ετοίμαζαν ένα είδος γαλέτας με καρύδια, μέλι και φρούτα μέσα σε ψωμί. Το νήμα συνεχίζεται στην αρχαία Ελλάδα, πιθανότατα με τη μορφή του πλακούντα, ένα ανάλογο είδος ψωμιού σε διάφορα σχήματα με γάλα, ελαιόλαδο, λίπος, τυρί, αυγά, μέλι, βότανα, καρυκεύματα και ξηρούς καρπούς (Λεξικό Ελληνικής Γαστρονομίας, Η Γλώσσα της Γεύσης, Μαριάνα Καβρουλάκη Εκδ. Άσπρη Μέρα), μεταφέρεται στους Ρωμαίους και στην υπόλοιπη Ευρώπη, όπου εξελίχθηκε και προσαρμόστηκε στις συνήθειες και τα διαθέσιμα υλικά κάθε τόπου. Σημειωτέον ότι η λέξη πίτα και πίττα (παλαιότερη γραφή) έρχεται κατευθείαν από την αρχαία αττική διάλεκτο.

Από το λάγανον στην αγροτική χορτόπιτα

Οι πίτες με φύλλο φαίνεται να προέρχονται πάλι από την αρχαιοελληνική κουζίνα και το λάγανον (για το οποίο γράψαμε και στα λαζάνια), μια πιο λεπτή ζύμη που τηγανίζονταν ή ψήνονταν στο φούρνο ή σε καυτές πέτρες. Από την άλλη, παρά την ελληνική ονομασία του φύλλου για τη ζύμη σε πολλές λεπτές στρώσεις, οι Τούρκοι νομάδες το μεσαίωνα επέδειξαν ιδιαίτερη αγάπη και αφοσίωση στο layering του λεπτού άζυμου ψωμιού, θέλοντας να λύσουν το ζωτικό πρόβλημα του ψησίματος απουσία φούρνων. Έτσι η βασική ιδέα έφτασε στις οθωμανικές κουζίνες του Τοπ Καπί, στην Κωνσταντινούπολη, εξελίχτηκε στο πάνλεπτο φύλλο που γνωρίζουμε (Oxford Companion to Food, Alan Davidson, 1999) και μεταφέρθηκε στην υπόλοιπη Ελλάδα, όπου η αγροτική μαγειρική κουλτούρα μεγαλούργησε.

Τη διαδρομή αυτή αλλάζει -μόνον όμως χρονικά- η πιθανότητα ανάμειξης της περσικής ζαχαροπλαστικής, που θέλει ένα είδος πίτας με φύλλα μπακλαβά να φτάνει στην βυζαντινή αυλή του Ιουστινιανού πολύ νωρίτερα, τον 6ο αι. (The Horizon Cookbook and Illustrated History of Eating and Drinking though the Ages, American Heritage, 1968). Όποια πορεία και αν ακολούθησε ωστόσο η πίτα στην εξέλιξη της μαγειρικής ιστορίας, φαίνεται πως έχει έτσι κι αλλιώς διαγράψει έναν μεγάλο κύκλο γύρω και μέσα στην ελληνική κουζίνα ανά τους αιώνες. Το καθημερινό μας μαγείρεμα εξακολουθεί να την τιμά σε πείσμα του σύγχρονου ρυθμού ζωής που σαμποτάρει όσες συνήθειες απαιτούν αυτόν τον λίγο επιπλέον χρόνο.

αγροτική χορτόπιτα

Η αγροτική χορτόπιτα ακολουθούμενη από τη σπανακόπιτα, χάρη στις γιαγιάδες, μαμάδες, θείες και τις μεγαλύτερες κυρίες κάθε οικογένειας που έχουν φιλότιμα μεταδώσει την καλόβολη νοστιμιά της στο βιαστικό σύγχρονο τραπέζι μας, είναι οικεία ακόμη και στους μικρότερους και επιβιώνει ακόμη με τις σωστές γευστικές της διαστάσεις, αυτές που μόνο η σπιτική παρασκευή αποδίδει στο μέγιστο. Τέτοια και η (αναλυτική κατά το σύνηθες) συνταγή για να την κάνετε με περισσή αυτοπεποίθηση ακόμη κι αν είναι η πρώτη σας φορά. Ατού η αρωματική της γέμιση και η τραγανή υφή του φύλλου, οπότε αν σας αρέσουν οι γωνίες προτείνω να ξεκαθαρίσετε απ’ την αρχή τα όρια που θα κινηθούν οι υπόλοιποι –στο σπίτι μας δίνεται κανονική μάχη και οι διαπραγματεύσεις είναι απίστευτα σκληρές!

Θυμίζω απλώς, ότι για τα βασικά περί της πίτας και των χόρτων, τη σύνθεση, τα σημεία προσοχής και κάποια κόλπα, μπορείτε να ρίξετε μια ματιά στο άρθρο μας εδώ: ‘η τέλεια χορτόπιτα και τα μυστικά της’.

Eλληνική αγροτική χορτόπιτα

Προετοιμασία: 45-60 λεπτά, χαλαρά. Σκεπάστε τα φύλλα που περιμένουν με πετσέτα ώστε να μην ξεραίνονται και σπάνε. Μέτριας δυσκολίας συνταγή και εύκολη αν ακολουθήσετε τις οδηγίες.

για 8 άτομα (ταψί διαστ. 26×38 εκατ.)
400 γραμ. φρέσκο σπανάκι, πλυμένο και κομμένο
3-4 μυρώνια και καυκαλήθρες, ψιλοκομμένα
200 γραμ. σέσκουλα, καθαρά και κομμένα
1 ματσάκι μαϊντανό και 1 άνηθο ψιλοκομμένο
5 κρεμμυδάκια φρέσκα σε ροδέλες
1-2 πράσα σε ροδέλες
2 κ.σ. μέντα (φρέσκια ή ξερή)
400 γραμ. φέτα
1 αβγό
1 πρέζα ζάχαρη
1 πακέτο φύλλο κρούστας (τα λεπτά φύλλα) ή πίτας (τα πιο χοντρά)
αλάτι (με φειδώ, αν χρειαστεί)
φρεσκοτριμμένο πιπέρι (χωρίς φειδώ)
130-150 ml ελαιόλαδο
1 κ.σ. ρύζι (ή τραχανά ή σιμιγδάλι ή πλιγούρι ή κουάκερ)

ελληνική αγροτική χορτόπιτα

Προθερμαίνετε το φούρνο στους 200 βαθμούς C.
Ετοιμάζετε τα χόρτα: Σε μεγάλο μπολ ανακατεύετε καλά όλα τα χορταρικά-αρωματικά (σπανάκι, σέσκουλα, μυρώνια, καυκαλήθρες, κρεμμυδάκια, πράσο, μέντα), προσθέτετε τη φέτα τριμμένη με το πιρούνι, το αβγό, τη ζάχαρη, πιπέρι και αλάτι (μετά προσοχής, ειδικά αν η φέτα είναι αλμυρούτσικη, να μην υπερβείτε το όριο) και λίγο ελαιόλαδο (περί τις 2 κ.σ.).

Kάνετε την αγροτική χορτόπιτα: Αλείφετε με ελαιόλαδο το ταψί (με πινέλο ή με το χέρι αυτή η δουλειά στο εξής) και στρώνετε το πρώτο φύλλο έτσι ώστε να περισσεύει από τα τοιχώματα του ταψιού. Το λαδώνετε και βάζετε πάνω του τα 2 επόμενα φύλλα διπλά, ώστε να καλύπτουν την επιφάνεια της βάσης (όχι τα τοιχώματα).
Σημείωση: Ισχύει παντού. Όπου τα φύλλα ακουμπάνε μεταξύ τους αλείφονται με λάδι – αλλιώς δεν θα ψηθούν καλά.
ελληνική αγροτική χορτόπιτα

Προσθέτετε με τον ίδιο τρόπο 1 ακόμη ολόκληρο φύλλο (που προεξέχει των τοιχωμάτων) κάθετα στο προηγούμενο και εν συνέχεια 1 επιπλέον διπλωμένο στα 2, όπως και πριν.
Σημείωση: Η ιδέα είναι ότι βάζουμε τα μισά φύλλα ως βάση, η οποία όταν ψηθεί και είναι τραγανή είναι απίστευτο αβαντάζ για την πίτα. Αν χρησιμοποιήσετε το πιο παχύ φύλλο, κρατήστε την ίδια αναλογία ή και 1 φύλλο περισσότερο. Η βάση της πίτας βγαίνει πιο ωραία όταν είναι ενισχυμένη.

Με στρωμένα τα μισά φύλλα, ρίξτε απλώνοντας τη 1 κ.σ. ρύζι πάνω στο τελευταίο και αδειάστε τη μισή γέμιση των χόρτων. Βάλτε λίγο έξτρα πιπέρι για το άρωμα.

Τοποθετείστε ένα διπλωμένο λαδωμένο φύλλο και τακτοποιήστε ό,τι φύλλο περισσεύει στα τοιχώματα, διπλώνοντας με τάξη κατά το δυνατόν προς τα μέσα. Δείξτε αγάπη και φροντίδα, στις γωνίες (το δίπλωμα μοιάζει με αυτό που γίνεται στα σεντόνια).
Σημείωση: Αυτό το κόλπο με το ενδιάμεσο φύλλο που το συνηθίζει η μητέρα μου, δεν φαίνεται στο τέλος, όμως απορροφά την περισσή υγρασία και με έναν ανεπαίσθητο τρόπο σπάει τη ‘βαρβαρότητα’ κατ’ εκείνη του ενιαίου πάχους της πίτας.
Αδειάστε την υπόλοιπη γέμιση, απλώστε την ομοιόμορφα και προσθέστε τα υπόλοιπα φύλλα, εναλλάσσοντας ολόκληρο με διπλωμένο και τελειώνοντας με διπλωμένο. Τακτοποιείστε ξανά τα φύλλα που περισσεύουν όπως και πριν, ώστε η επιφάνεια να είναι και εμφανισιακά άψογη.

Ραντίστε με το χέρι σας, με λίγο νερό και κόψτε την επιφάνεια (τουλάχιστον μέχρι το μισό βάθος) σε κομμάτια –τετράγωνα, παραλληλόγραμμα, ρόμβους ανάλογα με την έμπνευσή σας).
ελληνική αγροτική χορτόπιτα

Ψήστε στον καλά προθερμασμένο φούρνο, στην κάτω σχάρα για 50-55 λεπτά (σε κάθε περίπτωση ελέγξτε την εξέλιξη του ψησίματος στα 50’ σηκώνοντας ελαφρώς την πίτα (με το μαχαίρι ή με σπάτουλα) για να δείτε τον πάτο, ο οποίος θα πρέπει να είναι κάπως ρόδινος.
Βγάλτε την απ’ τον φούρνο και αφήστε 30-60 λεπτά να κρυώσει πριν την κόψετε.
Σερβίρισμα: Κόψτε πιο βαθιά στις χαράξεις και διαπραγματευτείτε σκληρά τις 4 γωνίες. Από όλη την χορτόπιτα, είναι τα καλύτερα κομμάτια.

Save

Save

ι ρίζες της πίτας φτάνουν τουλάχιστον μέχρι την εποχή των βασιλιάδων Φαραώ, για τους οποίους οι αρτοποιοί ετοίμαζαν ένα είδος γαλέτας με καρύδια, μέλι και φρούτα μέσα σε ψωμί. Το νήμα συνεχίζεται στην αρχαία Ελλάδα, πιθανότατα με τη μορφή του πλακούντα, ένα ανάλογο είδος ψωμιού σε διάφορα σχήματα με γάλα, ελαιόλαδο, λίπος, τυρί, αυγά, μέλι, βότανα, καρυκεύματα και ξηρούς καρπούς (Λεξικό Ελληνικής Γαστρονομίας, Η Γλώσσα της Γεύσης, Μαριάνα Καβρουλάκη Εκδ. Άσπρη Μέρα), μεταφέρεται στους Ρωμαίους και στην υπόλοιπη Ευρώπη, όπου εξελίχθηκε και προσαρμόστηκε στις συνήθειες και τα διαθέσιμα υλικά κάθε τόπου.…

Review Overview

User Rating: 3.34 ( 8 votes)
0

About pandespani

13 comments

  1. τα υλικά που προτείνεις είναι ό,τι πρέπει, το φύλλο όμως που βλέπουμε απέχει πολύ από την τέλεια χορτόπιτα η οποία γίνεται τέλεια μόνο με χωριάτικο φύλλο! φιλικά

    • Aν πω ότι δεν συμφωνώ θα είναι ψέμα. Αλλά όπως στο προηγούμενο σχετικό ποστ έγραψα, το δικό μου κοινό στο σπίτι είναι της συγκεκριμένης προτίμησης λεπτού φύλλου. Στις οδηγίες αναφέρεται όμως και η χρήση του χωριάτικου, όπως σωστά σημειώνετε.

  2. Κάπως έτσι φτιάχνω κι εγώ τις πίτες μου, με πολλά μυρωδικά,πράσα, κρεμμυδάκια, πολλά σέσκουλα που μου αρέσουν πολύ (καμμιά φορά μόνο σέσκουλα), λιγότερα σπανάκια αλλά όχι μέντα.
    ΄Εχω μια μικρή ένσταση για τη μέντα στα φαγητά. Στα γλυκά εντάξει.
    Αλλά μάλλον είναι θέμα γούστου.

    • Nαι, πολλά επι μέρους είναι υποκειμενικα και καλώς είναι έτσι -είναι κι αυτός ένας διάλογος των γεύσεων. Δεν υπάρχει σωστό και λάθοος σε τέτοιες περιπτώσεις ^^

    • ολα αυτά είναι φυσικά θέμα γούστου. Και εγώ με τη μέντα και γενικότερα τις αγγλοσαξωνικές γεύσεις δεν τα πάω καλά. Αντ αυτού, ρόκα. Δινει κάτι πιπεράτο.

  3. SevastosLopoditis

    Σε μια παραλλαγή του ενδιάμεσου φύλλου και του ρυζιού που ισορροπεί τα υγρά είδα και την χρήση φύλλου που έχει γίνει λιαστό στον ήλιο και έχει σχεδόν αποξηρανθεί. η νοικοκυρά που έφτιαχνε πολλές πίτες κέρδιζε με τα λιαστά φύλλα πολύ χρόνο για τις μεσαίες στρώσεις…

  4. Aγαπητή μου pandespani (για να μη γράψω αγαπητό μου , και νομίζεις ότι σε βλέπω σαν..κέικ, διάβασα ευλαβικά τη μακροσκελή σου πραγματεία για τη χορτόπιτα, σήκωσα μανίκια και την έφτιασα, ήταν πολύ καλή (για prima vista προσπάθεια) και θέτω θέμα προς συζήτηση: Αφού διευκρινίσω ότι η γιαγιά μου και διάφορες υπέργηρες θείες ήταν μάστορες στη (σπανα)κόπιτα, συμφωνώ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ότι τα χόρτα της πιτας ΔΕΝ πρέπει να μαγειρεύονται, αχνίζονται , σωτάρονται πριν . Χιλιάδες συνταγές στο διαδίκτυο (όπου είχα χαθεί ψάχνοντας πριν πέσω πάνω στο εμψυχωτικό σου δοκίμιο-και έκτοτε κατοικοεδρεύω εδώ) αναφέρουν αυτήν την διεργασία . Ποιά η έγκυρη γνώμη σου;

    • Ειρήνη μου κεφάτη,
      καταρχήν σκέψου πως η κόρη μου με έβλεπε (ίσως με βλέπει ακόμη δηλαδή) ως παντεσπάνι εξ ου και το όνομα… οπότε δεν θα σε κακοχαρακτηρίσω 😉 σε κάθε περίπτωση.
      Για τις πίτες εν προκειμένω, θα έλεγα ότι για τα περισσότερα κομμένα μάλιστα χόρτα, η 1 σχεδόν ώρα που ψήνονται στο φούρνο είναι υπεραρκετή για να βγουν εντάξει, χωρίς να προηγηθεί άλλο μαγείρεμα, άχνισμα κ.λπ., που προστιθέμενο, αντί για αξία διατροφική καταστρέφει και όποια χρήσιμη ουσία το χορτοβασίλειο προφέρει εν δυνάμει στον ανθρώπινο οργανισμό. Τώρα, αν π.χ. βάλει κάποιος στην πίτα κάτι ειδικό όπως το kale δηλ. λαχανίδα, που είναι και της μόδας τελευταία, δεν ξέρω… καθότι είναι αρκετά σκληρό εκτός από γκαζονέ γευστικά. Επίσης, οι τοπικές κουζίνες έχουν τα χούγια τους και ενίοτε επειδή κάποιο υλικό του τόπου είτε είναι πιο ντούρο είτε βγάζει ένα χαρακτηριστικό του (π.χ. άρωμα) καλύτερα ελαφρώς μαγειρεμένο, το αχνίζουν. Αλλά όταν όλα αυτά μεταφέρονται στη σύγχρονη εποχή, πρέπει και να προσαρμόζονται στα δεδομένα της. Πίσω από κάθε τι που ακολουθούνταν παλιότερα σε όλα συμπεριλαμβανομένης της μαγειρικής, υπάρχει κάποιος λόγος κατά το form follows function. Αν ο λόγος δεν υφίσταται σήμερα, δεν έχει λογική η παλιά διαδικασία.
      Συμπέρασμα: Συμφωνώ μαζί σου. Οι δικές σου γηραιές κυρίες τι λένε;

      • Oi λίγες εναπομείνασες πλέον (αλλά και οι αποδημήσασες όπως θυμάμαι ορκίζονται στην χρησμοποίηση της γέμισης ωμής. Αντιθέτως, στο σπανακόρυζο το σπανάκι το αχνίζουν

  5. Mόλις φούρνισα ένα ταψι! Λοιπόν, οι γηραιές κυρίες μου, επέμεναν πάντα στο καλό » μάραμα » του χαρμανιού (έτσι έλεγαν την πάσης φύσεως γέμιση) ανακετεύοντας στο τέλος όλα τα χορταρικά και ζουλώντας τα με τά χέρια. (Καμία δεν σωτάριζε-τώρα θυμάμαι η μάνα μου έλεγε ότι στην πίτα τα χόρτα «αρρωσταίνουν» αν τα αχνίσεις ή τα σωτάρεις πριν. Το άρωμα βγαίνει στο φούρνο!
    Η μεγάααααλη μαγκιά τους όμως, ήταν η εξαιρετική ισορροπία στο λάδι. Να μην λαδώνει..

  6. Σοφια Πανδη

    Λοιπον κοριτσια και …….αγορια αν παρακολουθουν τη κουβεντα και εκπροσωποι του αντιθετου φιλου,θα ηθελα να πω και εγω τη γνωμη μου .
    Ηλικιακα μαλλον προς γηραια κυρία παω παρα μαμα (εχω περασει τα 60)Η πιτα φαινεται υπεροχη αλλα δεν ειναι τιποτε το καινουριο για εμενα που είμαι αρκετα πεπειραμμενη !Συμφωνω για το φυλλο πως το σπιτικο ειναι ασυγκριτα καλύτερο ,ομως λαμβάνοντας υπόψην τις νεες γυναικες που εκτος απο το να είναι μανουλες πρέπει να τρέχουν το πρωί και στη δουλεια,πραγμα που τους στερει τη δυνατοτητα να μεινουν στο σπιτι και να ασχοληθουν με το μαγείρεμα που χρονος για να φτειαξουν σπιτικο φύλλο.Εκτος απο την μεσοβεζικη λυση να χρησιμοποιηθει το χωριατικο φύλλο που βρισκουμε πλεον στα σουπερ μαρκετ υπάρχει και το γνωστό τρυκ με το κουρκούτι .
    Φτειαχνοντας λοιπόν την πιτα οπως στη φωτογραφια με το φυλλο του μπακλαβα ,κοβουμε σε τεμαχια την πιτα με κοφτερο μαχαιρι και πριν μπει στο φουρνο φτειαχνουμε ενα αραιο κουρκουτι με πεντε κουταλιες νερο δυο τρεις κουταλιες αλευρι για ολες τις χρησεις λιγο αλατακι λιγο πιπερακι και μια κουταλιά λάδι.
    Περιχυνουμε το κουρκούτι σε ολη την επιφάνεια και γερνουμε το ταψι να παει παντού .Ψηνουμε σε μετριο φουρνο κανονικα και μολις κανει χρωμα χρυσαφι το βγαζουμε .
    Οποιος δεν εχει δει την διαδικασία θα πιστεψει πως έγινε με σπιτικό φύλλο .Μολονότι ανοιγω φυλλο και μου αρεσει το αυθεντικο ,πιστεψτε με πως το κολπο που μολις σας είπα με έχει βγάλει καποιες φορές απο αδιέξοδα .
    Οσον αφορά τώρα τη γέμιση έγω προτιμώ να σωταρω τα λαχανικά .Μαλιστα οτι βαζω μεσα απο κρεμμυδι φρέσκο σκορδακι ,πρασσο η ξερό κρεμμυδι αφου τα ψιλοκοψω τα βαζω στην κατσαρολα με λιγο νεράκι να βράσουν λιγο να φυγει η αψαδα .Στην συνεχεια τα στραγγιζω και ξεκινω το σωταρισμα .Αυτα ……

  7. Γρηγόριος Ζεϊμπέκης

    Αγαπητοί κύριες και κύριοι της σελίδας «παντεσπάνι»

    Πραγματικά έχετε δημιουργήσει μια πάρα πολύ χρήσιμη σελίδα, που αρκετά συχνά συμβουλευόμαστε.
    Αυτό όμως σας προσδείδει και ευθύνες ώστε αυτά που δημοσιεύετε να ελέγχονται το δυνατόν περισσότερο. Κάτι που ίσως θα γίνει, -φαντάζομαι- με την δική μου επιστολή.
    Δύσκολο έργο και χρονοβόρο σε ένα κόσμο που τρέχει όλο και πιο γρήγορα.
    Και εγώ το ίδιο παθαίνω όταν αντί να κάνω την δουλεία μου, όλο και συναντώ περίεργα πράγματα, που τραβούν την προσοχή, αλλά δεν προλαβαίνω να τα διυλίσω, εξετάσω.
    Έργα όχι αφελή, αλλά κακόβουλα, σχέδια μοιραίων ανθρώπων που ζητούν να βγουν από την αφάνεια και με συκοφαντίες, δολοπλοκίες, να γίνουν κάτι.
    Έτσι όλο το κείμενο περί Φαραώ, ρωμαίων, Περσών, οθωμανών,
    είναι «κουραφέξαλα» που μπορεί και ένα παιδάκι να καταλάβει.
    …μογγόλικες νομάδες, οθωμανοί, και όχι «τούρκοι» (προκύπτει από μια χώρα που ονναμάζετε τουρκία, όπως FYROM).
    Αυτοί είναι διάφορες ανδρικές και μόνο ανδρικές ομάδες πρωτόγονων και αιμοδιψών μογγόλων, που τρέφονταν με κρέας σιτευμένο στην σέλλα του αλόγου τους και ντυνόταν με το δέρμα αρουραίων.
    Συπτομάτικά (λόγω κεκτιμένης ταχύτητας) θα δούνε πρώτη φορά θάλασσα το Αιγαίο,
    μόλις τον 10ο αιώνα μ.χ.
    Αυτοί οι αδίσταχτοι δολοφόνοι έδειξαν ιδιαίτερη «αγάπη»!! κατά μεσαίωνα!!. προς ποιους;
    είχαν καθαρίσει την «κόκκινη αγάπη από τα σπαθιά τους, και αφοσίωση;
    στο layering (τι είναι αυτό που γράφει και σε πια γλώσσα).
    Το «ζωτικό πρόβλημα» δεν το έλυσαν έτσι, παρά με το λεηλατούν τα σπίτια μας -που διαθέταν φούρνους-, και με το παιδομάζωμα και τους βιασμούς ….
    Κάθε σημείο του κειμένου, κρύβει την σύγχυση και ψέματα.
    Δεν θα συνεχίσω γιατί νομίζω ότι πλέον καταλάβατε την σκοπιμότητα αυτού του κειμένου, να ξέρετε ότι «αυτή» φυσικά και δεν βγήκε από την αφάνεια μόνη της και με τα δικά προσόντα και ικανότητες.
    (Όπως περιγράφονται στο διαδίκτυο) αλλά με την υποστήριξη ξένων ανθελλήνων.
    Όπως Alan Davidson (αυστραλός διπλωματικός υπάλληλος), Jane Davidson, κόρη του Αμερικανού πρέσβη στην Τουρκία 1940 (β’ΠΠ)
    Ένα από τα βιβλία του Alan, που επικαλείτε σαν πηγή εξακρίβωσης τον λεγομένων ανυπόστατων θεωριών της το … (Oxford Companion to Food) {καμιά σχέση με το πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, Companion = παρέα}

    Τα παρακάτω αναφέρονται σε δική του αγγλική σελίδα στο διαδίκτυο. (μεταφρασμένο από το γκουκλ) http://www.cornucopia.net/magazine/articles/off-the-eaten-track1

    «Σε όλες τις δραστηριότητές του, βρήκε εύκολα το χρόνο
    για να είναι ένα ισχυρό φίλος της τουρκικής κουζίνας»
    In all his activities he easily found time to be an influential friend of Turkish cuisine.

    διαβάστε ακόμα σε αυτή την σελιδα, …
    Το 1986, οι Davidsons (ζεύγος οικογενειακή επιχείρηση) παρακολούθησαν 1ο Διεθνές Συνέδριο Halici Τροφίμων (Birinci Milletlarası Yemek Kongresi), στην οποία παρουσίασε ένα κοινό έγγραφο με θέμα «Αγγλικά αντιλήψεις της τουρκικής μαγειρικής του 18ου και 19ου αιώνα».
    Για Jane Davidson, ήταν κάτι σαν επάνοδος.
    Η κόρη του Αμερικανού πρέσβη στην Τουρκία, είχε καλές αναμνήσεις από το λαμπερό διπλωματικών μπάλες και ρομαντικές βόλτες στο Βόσπορο κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1940.
    Για Alan, ήταν μια αποκάλυψη – όχι μόνο για την ποιότητα της Τουρκικής τροφίμων,
    αλλά το έντονο πνευματικό ενδιαφέρον
    οι Τούρκοι έπαιρναν το γαστρονομικής κληρονομιάς τους.

    Κουρασμένος και αηδιασμένος να προσπαθώ να πίσω και ειδικότερα νέους, ότι δεν πρέπει να πριονίζουμε το κλαδί που βρισκόμαστε γιατί φυσικό επακόλουθο η καταστροφή μας.

    Θέλω να σας ευχαριστήσω για τον πολύτιμο χρόνο σας, δεν με ενδιαφέρει προσωπικά η δημοσίευση του παρόντος. Μόνο αν κριθεί ότι θα βοηθήσει. Περιμένω από σας τον αυστηρό έλεγχο τον αναγραφόμενων.

    Σας εύχομαι αληθινά κουράγιο για στο σοβαρό έργο σας.

    Μετά τιμής

    Γρηγόρης Ζεϊμπέκης

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*