αγκινάρες με κουκιά: πριγκιπέσες και αλάνια
«Όταν η ευγενής Κυνάρα η καρδονίσκη, γνώρισε τον ταπεινό Κύαμο τον κοινό…» . Κάπως έτσι θα μπορούσε να ξεκινά η ιστορία μιας συνταγής η οποία συντίθεται από δυό υλικά που, στο μυαλό μου τουλάχιστον, έχουν μεγάλες ταξικές διαφορές.
Η ρωμαλέα αγκινάρα έχει τίτλους ευγενείας απ’ την αρχαιότητα καθώς η ρωμαϊκή μυθολογία την συνδέει με τον Δία. Λέγεται ότι ξεκίνησε την καριέρα της ως μια όμορφη κόρη με το όνομα Κυνάρα, στο νησί Ζηνάρι (που αγνοώ την σύγχρονη ονομασία του), την οποία πρόσεξε ο Δίας κατά την επίσκεψή του στον αδελφό του Ποσειδώνα. Ο Ζευς λοιπόν (my middle name is kamaki) της τα έριξε κανονικότατα σε μια παραλία και όταν το πρόσωπό του σφραγίστηκε από εκείνο το χαζοχαρούμενο χαμόγελο που περιγράφει τα πάντα χωρίς την ανάγκη για καμία άλλη πληροφορία, καρατσιμπιμέμνος με το τεκνό πλέον, ήταν έτοιμος για το επόμενο βήμα. Έτσι, γύρισε και της πρότεινε να της δώσει προαγωγή σε θεά, για να μπορεί να την έχει καβάντζα και στον Όλυμπο, κάθε φορά που η Ήρα απουσίαζε (για ψώνια στη Ρώμη θα πήγαινε η μεγάλη κυρία), πρόταση την οποία η Κυνάρα απεδέχθη σαν βουάρ. Όμως, ως γνήσια Ελληνίδα, εκτός απ’ τα λούσα και τον έρωτα με την εξουσία (θυμίζει κάποια αυτό ή κάνω λάθος;), η Κυναρούλα μας, η ακαμάτα, πεθύμησε και τη μανούλα της στο χωριό και έτσι, την έκανε σκαστή για «ολιγοήμερες διακοπές» να πάρει τη δόση της από κουτσομπολιά. Στην επιστροφή της όμως, ο Δίας που ήταν σε φάση έπαρσης, την είδε πολύ στραβά την κίνηση της μικρής θεάς και με πληγωμένο το τεράστιο εγώ του, της πέταξε κάτι του στιλ «σε έκανα πριγκιπέσσα μωρή και συ ξανατρέχεις στα ξερονήσια να τα πεις όλα στη μανούλα σου…». Τα πήρε δε τόσο χοντρά που την έστειλε πακέτο στη μάνα της μεταμορφωμένη σε γαϊδουράγκαθο, για να καταλάβει το αχάριστο κοριτσάκι τι εστί γαϊδουριά, απ’ την καλή κι’ απ’ την ανάποδη. Όμως, το γαϊδουράγκαθο αυτό (γιατί τέτοιο είναι η αγκινάρα) διατήρησε την θεϊκή του γεύση και κορμοστασιά και, απ’ την αρχαία Ελλάδα και τη Ρώμη ως σήμερα, κράτησε τον μύθο του αφροδισιακού εδέσματος με μοναδικές γευστικές αποχρώσεις (εξ ου και η εικαστική προσέγγιση της Pandespani επί του θέματος, παραγγελιά του συγγραφέα).
πρασόπιτα Δυτικής Μακεδονίας: μάθημα γεωγραφίας κατ’ οίκον
Η συνταγή μπήκε στο σπίτι σαν εργασία του σχολείου. Ήταν αρκετά χρόνια πριν, η κόρη μου έκανε ακόμη χαριτωμένα ορθογραφικά λάθη και το μάθημα της γεωγραφίας προέβλεπε την παρασκευή αυτής της πίτας σε κανονικό ταψί. Έκτοτε, την κάνουμε από καιρού εις καιρόν, πειράζοντας καμιά φορά λίγο τα υλικά και προσθέτοντας κάποιο αρωματικό όπως άνηθο, που πολύ της πάει και ενισχύει την γεύση. Read more 
μπακαλιάρος σκορδαλιά: η συνταγή της 25ης Μαρτίου
Θα μπορούσε να θεωρηθεί και πρωτοποριακή η ιδέα πως η εκάστοτε εκκλησιαστική εξουσία ενσωμάτωσε ανάμεσα στους κανόνες της συνήθειες που είχαν ή έχουν περισσότερο σχέση με θέματα υγείας (ψυχικής τε και σωματικής), με κοινωνικά ζητήματα αλλά και ρυθμίσεις πρακτικές. Ανεξάρτητα βεβαίως, αν αυτό σαν αποτέλεσμα δεν ήταν απόρροια κάποιας συγκεκριμένης στρατηγικής Read more
αγκινάρες αλά μετα-πολίτα
Ο Tσελεμεντές είναι ο πρώτος που αναφέρει τον όρο ‘α λα πολίτα’ για μια συνταγή τουρκικής προέλευσης που μέχρι τότε ονομαζόταν αγκινάρες με λάδι. Τότε στη συνταγή δεν είχαν καρότα ή πατάτες και αντί για κρεμμυδάκια κομμένα είχαν κοκκάρια, δηλαδή τα ολόκληρα μικρά κρεμμυδάκια του στιφάδου. Μάλιστα Read more
ταραμοσαλάτα λευκή και απέρριτη σε 5 λεπτά
Λατρεύω την σπιτική ταραμοσαλάτα, ειδικά όταν καταλαβαίνεις τον ταραμά στο δόντι και έχει ένα μόνο τσικ παραπάνω λεμόνι, που το «ακούς». Για τις πλαστικές ετοιματζίδικες με το έντονο ροζουλί χρώμα (καλό το πινκ, αλλά φτάνει η Barbie πιά) ούτε λόγος. Από το τεστ ντράιβ χρόνων έχω απορρίψει επίσης όσες γίνονται με πατάτα, γιατί ακόμη και όταν είναι νόστιμες, η υφή θυμίζει αλοιφή -μόνο μια επιτυχημένη θυμάμαι Read more
PANDESPANI facebook page
PANDESPANI on twitter