:-)
elen

Μάνη: στη σκιά των πέτρινων γιγάντων

 

Μάνη: σαύρα στον ήλιο

Tην άνοιξη οι σαύρες στη Μάνη ποζάρουν ακίνητες κόντρα στον ήλιο, με φόντο γκρίζες πέτρες που μυρίζουν ρίγανη και φασκόμηλο.  Το χάραγμα των δρόμων ακόμη ξεχωρίζει στις στρωμένες με τα πρώτα αγριολούλουδα πλαγιές, πνιγμένες στην απελπιστική μονοτονία των αγριόχορτων. Ήρεμοι αγκαθωτοί θάμνοι απλώνονται γύρω από ελαφρόμυαλες αγριοσυκιές, διάστικτες από πρώιμους καρπούς προορισμένους να δεθούν με εφήμερο σιρόπι σε γλυκό του κουταλιού. Παραδίπλα, ατάραχες φραγκοσυκιές κάθονται πάνω στους μισοζαρωμένους κορμούς τους σε κλειστές παρέες από ανίκητες θηλυκές φιγούρες.

Αν το φως δεν είχε τόσο δυνατό ήχο, την ενορχήστρωση του τοπίου θα διηύθυναν τα απανταχού σπινταρισμένα έντομα, που θεωρούν πως με το εφηβικό βουητό τους θα καταφέρουν να αναδείξουν την μουσική αναρχία σε δημιουργική παρέμβαση, ξεπερνώντας το μέτρο και την εξουσία του πάνω στο ρυθμό και την αρμονία. Γελασμένα κι αυτά θυσιάζουν την υπερκινητική τους νεότητα, αγνοώντας πως η ανοιξιάτική τους επανάσταση δεν πρόκειται να συγκινήσει τους πέτρινους άρχοντες: oι καρφωμένοι ψηλά στις κορυφογραμμές πύργοι, μόλις που γυαλίζουν στο φως, σαν παλιωμένη τιάρα σε νάρκισσο κεφάλι, ζαλισμένο απ’ την εγωπάθεια του αέρα, χαμένο ανάμεσα στην έπαρση της ομορφιάς και την τρέλα της φύσης.

Πύργοι, ΜάνηΕρειπωμένος πύργος στα Μουδανίστικα, Μάνη

Πέρασα ένα καταπληκτικό Πάσχα – by far το καλύτερο εδώ και πολλά χρόνια – στην Μάνη, έναν τόπο που θεωρώ τουλάχιστον από τους πιο γοητευτικούς στον κόσμο και δεν είχα επισκεφθεί τέτοια εποχή.

Ήλιος με ελαφρύ αεράκι ίσα-ίσα να μην καταλαβαίνεις ότι αρχίζεις να ροδίζεις υγεία μεταβολίζοντας τη βιταμίνη C· εξαντλητική ξεκούραση απ’ τον κόπο να σηκώσεις το βλέμμα απ’ το βιβλίο για να τραβήξεις την υποθετική γραμμή του ορίζοντα, διαχωρίζοντας – με μια άνευ λόγου προσπάθεια δικαιοσύνης – το γαλάζιο ανάμεσα στον ουρανό και στη θάλασσα· απλές γεύσεις για να επανεκτιμήσεις τον πλούτο της φτωχής γης και την τελειότητα που κρύβουν με υπερβάλλουσα – σε βαθμό εκκεντρικότητας – σεμνότητα, τα απείραχτα υλικά.

MάνηΜάνη, Πέππο

Kάθε πότε είναι κανείς έτοιμος να κοιτάξει όσα δεν βλέπει, όταν η επιθυμία του να δει εξαντλείται σε μια σειρά από κουκκίδες, σαν σημεία επιδρομής σε στρατιωτικό χάρτη, που δεν πρέπει να χάσει κανονίζοντας την παρουσία του σ’ ένα μέρος; Κάθε πότε καταφέρνεις να νιώσεις την μυρωδιά ενός τόπου, σε ποιο νούμερο επίσκεψης και με ποιες συνθήκες; Πως γίνεται να κλειδώσεις μέσα σου τον τρόπο να εισχωρείς στις εικόνες και να τις ζεις, αντί να τις ξεφυλλίζεις σαν ταξιδιωτικό θέμα σε illustration περιοδικό; Κι αν δεν μπορείς να το κάνεις αυτό μόνιμα, θάπρεπε να ήταν εφικτό επιλεκτικά, όταν πηγαίνεις σε μέρη όπως η Μάνη.

Στην έρημη χώρα των Μουντανίστικων, που κι ο στενός δρόμος ν’ ανέβεις στο χωριό σύριζα στον γκρεμό σε αποτρέπει, ακόμη και τα σύγχρονα φαντάσματα θα ήθελαν σοβαρότατο αντάλλαγμα για να κατοικήσουν· αν πείσμωσες μανιάτικα και προχωρήσεις παραπέρα στο Πέππο, ανακαλύπτεις έναν παραμυθένιο σχεδόν, ερειπωμένο οικισμό, χωμένο στο μοναδικό γωνιακό πράσινο των λόφων που ακουμπάνε την αγάπη μεταξύ τους, με νερό, ορθόκλαδα κυπαρίσσια αλά Τοσκάνη και άλογα να περιμένουν στωικά την πένα του Tim Robbins και μια γκόθικ Χιονάτη.

Δεν επαρκεί συχνά ο λόγος για να μεταφέρει όλες τις διαστάσεις της αντίληψης των αισθήσεων. Και οι ψηφιακές μας εικόνες, τόσο κατακλυστικές γύρω μας και εύκολες πια, δεν αποδίδουν αρκετά τους καινούργιους, μη καταγεγραμμένους συνδυασμούς από συναισθήματα, γεύσεις και αρώματα.

Μάνη - ομελέτα με άγρια σπαράγγια

Μάνη: ομελέτα με άγρια σπαράγγια

Γεύσεις από τις σαλάτες από άγνωστα χόρτα και κοκκινωπά αγριοράδικα που μαζέψαμε όλοι (κι εγώ, ναι, φοβερή εμπειρία) και καθαρίσαμε στο μεγάλο τραπέζι πίνοντας κρασί και τσιμπολογώντας θέματα της καταπονημένης επικαιρότητας, δημιουργώντας κρίση από τον ελλειμματικό προϋπολογισμό τηγανίδων και σφέλας· τα πολύχρωμα μανιτάρια από βεγγαλικά στον vip ουρανό της ανάστασης στη Λάγια, βλέποντάς τα απ’ την ταράτσα με ένα ποτήρι κρασί στο χέρι, ώρα 12.29 ακριβώς, αφού ο παπάς είχε να κάνει 5-6 αναστάσεις πριν καταλήξει στην γειτονική εκκλησία και είχε ξεκινήσει απ’ τις 8.30μμ. – σαφώς καλύτερα από «προνομιούχος» καλεσμένος της Γιάννας σε (μετα)ολυμπιακό πάρτι· την ωραιότατη μαγειρίτσα, κατηγορίας επιμελημένης σπιτικής, φτιαγμένη από την ευγενέστατη κυρία Φωτεινή, που καρτερικά υπέμεινε την ολοκλήρωση των προβληματισμών της παρέας μας στο εστιατόριό της ως τις 3 το πρωί· τα λουκάνικα με πορτοκάλι στα μπροστινά χωνεμένα κάρβουνα του τζακιού, με φόντο μικρομέγαλα κούτσουρα τυλιγμένα σε ανταγωνιστικές φλόγες, σκηνικό για χουζούρι και μπιρίμπα που – αν μάλιστα παίζεις με την Ιωάννα και κερδίζεις – απαιτεί ακάματο αγώνα για να βαρεθείς· το ουζάκι – με την τέλεια αναλογία νερού που μόνο η Σπάρτη πετυχαίνει – και το χταπόδι ψητό στο πιάτο, αλλά και απλωμένο σαν κρόσσια μπουγάδας να το στεγνώνει ο αλατισμένος αέρας δυο μόλις μέτρα απ’ το σημείο που – λίαν σπανίως – σκάνε 3μετρα κύματα, στο τσακ να μυρίζεις την αλμύρα αλλά να μην βρέχεσαι· τα μικρούτσικα πουά αστέρια σε νύχτες τόσο μαύρες μακριά απ’ τα φώτα της πόλης· το τζάκι το βράδυ να ζεσταίνει το χώρο μέσα απ’ τους χοντρούς πέτρινους τοίχους για να κυκλοφορεί συνέχεια η μουσική του Best των πρώτων πρωινών ωρών, με ελαφρά – δυστυχώς για μένα που προτιμώ τα πιο έντονα – ‘πριόνια’, γέλια και η αβάσταχτη ευχαρίστηση να ζεις σε ταινία, και (έστω για λίγες μέρες) στην πολυτέλεια όπου κυριολεκτικά τα πάντα διατυπώνονται και βιώνονται με το maximum του χιούμορ· λαμπριάτικο μυαλό αρνιού, γλυκάδια και κοκορέτσι στο σπίτι του Γιάννη, μοναδικός σε στιλ οικοδεσπότης, άρχοντας του ίσκιου της θεόρατης χαρουπιάς και αυστηρός πλην μουσικά πολυσχιδής dj, όπου στο τσακίρ κέφι είναι απολύτως φυσιολογικό, συγχωρητέο και μάλλον επιβάλλεται, το βαρύ ή ελαφρύ (δεν είμαι σίγουρη) ζεϊμπέκικο να πραγματώνεται και με χορογραφία που ρέπει προς new age.

Χταπόδι ψητό, στον Γερολιμένα, ΜάνηΛουκάνικα με πορτοκάλι, Αρεόπολη, Μάνη

Αν οι φυσικές και συναισθηματικές εντυπώσεις σκανάρονται και αποτυπώνονται στο υπερκαταναλωτικό ανθρώπινο μυαλό με απίστευτη ταχύτητα, καθώς φτάνει να ζει την κάθε στιγμή με μια υποφόσκουσα αγωνία θανάτου, είναι αδύνατον να μην νιώσεις ρίγος απ΄ την καθημερινή αναπαράσταση του μαγικού εγκλήματος, όπου η αδίστακτη μανιάτικη δύση καθηλώνει και πνίγει όλο και πιο βιαστικά προς το τέλος, με σίγουρες καλά προμελετημένες κινήσεις τον πορτοκαλί ήλιο στο νερό, χωρίς ενδοιασμούς ή ενοχές ή τύψεις αλλά με την ακλόνητη πεποίθηση ότι έχει το δικαίωμα να επαναλαμβάνει μια τέτοια φονική πράξη μεγαλείου επ’ άπειρον.

Θέλω να πιστεύω πως όλοι σας περάσατε καταπληκτικά το διάστημα που μεσολάβησε και το εύχομαι ολόψυχα. Άλλωστε πρέπει να ξέρετε πως οι ευχές όσων μαγειρεύουν καλά πιάνουν και ως παρακαταθήκη, όπερ εξαργυρώνονται ετεροχρονισμένα και στο μέλλον. Ελπίζω να μετέδωσα κάποιες απ’ τις δονήσεις των ημερών που πέρασα φέτος στην Μάνη – ποιος άλλωστε χρειάζεται πολύ δυνατούς σεισμούς…  Μένει ωστόσο να σας μεταφέρω και μερικά από τα μέρη, που, αν πάτε, δεν πρέπει να προσπεράσετε χωρίς να κάνετε γευστική στάση…

Γευστικές στάσεις στην Λακωνική Μάνη

Στο Γύθειο: Το κοράλι. Με τραπέζια στην μικρή πλατεία, στο τέλος του λιμανιού. Καταπληκτικό χταπόδι, που μετά το γούλιασμα βγάζουν το νεύρο και μένουν τα πλοκάμια άσπρα με τις βεντούζες του. Ψήνεται στα κάρβουνα, αφού στεγνώσει με τον αέρα σε σκιά για μια-δυο μέρες.
Επίλεκτον, στον Γερολιμένας, ΜάνηΚολοκυθοκεφτέδες στο Επίλεκτον, Μάνη

Στον Γερολιμένα: To επίλεκτον. Ακριβώς δίπλα στη θάλασσα, με φρέσκο καλαμάρι, ωραίο κι εδώ χταπόδι, μικρές μανιάτικες τσακιστές πράσινες ελιές και κα-τα-πλη-κτι-κούς κολοκυθοκεφτέδες- οι καλύτεροι που έχω φάει εδώ και καιρό, με το κολοκύθι να το βλέπεις πράσινο και να το καταλαβαίνεις στο δόντι. Ευγενέστατο σέρβις και κέρασμα αρωματικό (και όχι πάνγλυκο) ξανθό ραβανί.
Πίτα με σφέλα και μυρωδικά στην κα. θεοδώρα, στο Λιμένι, Μάνη

Στο Λιμένι: Aριστερά όπως κατεβαίνουμε στην κυρία Θεοδώρα. Μοναδική θέα και ησυχία για να δείτε τις λαγουδέρες να πιάνουν δουλειά την ώρα που ο ήλιος κρύβεται πίσω απ’ τους πύργους και να ρεμβάσετε ήρεμα τσιμπολογώντας γεύσεις που η ευδιάθετη και χαμογελαστή Θεοδώρα θα σκαρφιστεί με απίστευτη προθυμία, ακόμη κι αν κάποια απ’ τα υλικά της κουζίνας της αρχίζουν να τελειώνουν. Πολύ ωραίο σαγανάκι με σφέλα σε πίτα, ψημένο με φρέσκια ρίγανη, βασιλικό και δενδρολίβανο.
Άγρια σπαράγγια στην Αρεόπολη, Μάνη

Και, ναι, πιθανότατα όλοι ξέρετε τον Τάκη με τις … γνωστές … κωλοχτύπες, τον οποίο θυμόμουν κι εγώ, αν και όχι γι’ αυτές. Δυστυχώς την ημέρα που πήγαμε στο Λιμένι, το μαγαζί, που έχει πλέον αναπτυχθεί σε 2-3 ή 4 επίπεδα, ήταν ένα φασαριόζικο εργοστάσιο με άπειρο κόσμο και καθόλου δεν εντασσόταν στο concept του ήρεμου κλίματος αυτών των ολιγοήμερων διακοπών. Επιφυλάσσομαι για επόμενη φορά.

Στην Αρεόπολη: Λουκάνικα με πορτοκάλι (best of the best) και παστό (σίγκλινο) καπνισμένο με φασκόμηλο από το κρεοπωλείο των τριών Αφων Κουράκου. Περισσότερα για το παστό και φυσικά η συνταγή, έπεται.

Το Κρεοπωλείο των Αφων Κουράκου, Αρεόπολη, ΜάνηΑρεόπολη, το Αρτοποιείο Επίσης, από το Αρτοποιείο στο τέρμα του κεντρικού δρόμου που περνάει μπροστά απ΄την εκκλησία, ψωμί που ψήνεται σε φούρνο με ξύλα και τηγανίδες (τηγανητές λωρίδες ζύμης). Και φυσικά, φρέσκα αυγά καθώς και άγρια σπαράγγια από τον μεγάλο …κόκκινο κουβά στο περίπτερο της πλατείας.

Στο Πόρτο Κάγιο: To πρώτο εστιατόριο κατεβαίνοντας την παραλία, όπου η κυρία Φωτεινή μαγειρεύει εντελώς σπιτικά, ο χώρος είναι καθαρός και αξιοπρεπής και το σέρβις ευγενικό.

Στο Μαρμάρι: Marmari Paradise, εστιατόριο και μπαρ, πάνω στη θάλασσα με ωραίους μεζέδες και φρέσκο ψάρι.

Αν και όποτε, πάντως, πάτε στην Μάνη, το κυριότερο πράγμα που χρειάζεται να έχετε μαζί σας ως πολύτιμη αποσκευή είναι η έλλειψη …προγράμματος και άγχους. Σ’ αυτόν τον τόπο, που ο σκληρός χαρακτήρας έχει τον δικό του ανεπηρέαστο απ’ τις οργανωμένες μας προθέσεις, ρυθμό, όλα είναι εκεί και θα εξακολουθήσουν να είναι είτε πάμε να τον κοιτάξουμε με τα πολιτισμένα βιαστικά μας βλέμματα, είτε όχι.

Print Friendly, PDF & Email
ην άνοιξη οι σαύρες στη Μάνη ποζάρουν ακίνητες κόντρα στον ήλιο, με φόντο γκρίζες πέτρες που μυρίζουν ρίγανη και φασκόμηλο.  Το χάραγμα των δρόμων ακόμη ξεχωρίζει στις στρωμένες με τα πρώτα αγριολούλουδα πλαγιές, πνιγμένες στην απελπιστική μονοτονία των αγριόχορτων. Ήρεμοι αγκαθωτοί θάμνοι απλώνονται γύρω από ελαφρόμυαλες αγριοσυκιές, διάστικτες από πρώιμους καρπούς προορισμένους να δεθούν με εφήμερο σιρόπι σε γλυκό του κουταλιού. Παραδίπλα, ατάραχες φραγκοσυκιές κάθονται πάνω στους μισοζαρωμένους κορμούς τους σε κλειστές παρέες από ανίκητες θηλυκές φιγούρες. Αν το φως δεν είχε τόσο δυνατό ήχο, την ενορχήστρωση του τοπίου θα διηύθυναν τα απανταχού σπινταρισμένα έντομα, που θεωρούν πως με το…

Επισκόπηση Κριτικής

Κριτική χρηστών: Βαθμολόγησε πρώτος/η!
0

by pandespani

8 Σχόλια

  1. Εξαιρετική αφήγηση ,μπράβο σου padespani που κατόρθωσες και εβγαλες τις μυρωδιές και τα καλέσματα της φύσης, σε λέξεις.Η απόλυτη νοστιμιά στη γραφή και στις γεύσεις.

  2. camilo de pardale

    Sigkinitiko grapsimo… Roufixa to keimeno… mou patises polla koumpia….
    Oso gia tis mirodies kai gefseis….
    mipos na xanapame?

    Eimai poli perifani gia tin filenada mou!!!!

  3. Pandespani,
    εξαιρετική περιγραφή, καταπληκτικές φωτογραφίες και όπως πάντα, αποκρυπτογράφηση των γεύσεων και μυρωδιών….Super!!!!
    Μακάρι αυτό να ίσχυε και για το δικό μου blog….Πάντως, well done!!!! (ή μάλλον…rare!)
    THATS WHY TO PANDESPANI ΕΙΝΑΙ EΠΙΤΥΧΙΑ!!!!
    purple4

  4. Ευχαριστώ για τα σχόλια και χαίρομαι που σας άρεσε. Ήταν απλώς πολύ εμπνευστική η Μάνη και πέρασα πολύ ωραία.

  5. Κάνοντας κατάχρηση του χώρου, θα ήθελα να πω το εξής : ένας τόπος, όπως κι ένα πιάτο δεν χρειάζονται φιοριτούρες για να είναι απολαυστικά, χρειάζονται καλές πρώτες ύλες και προσωπική δουλειά για την έξτρα απόλαυση. Στη Μάνη, απ΄όπου και καταγόμαστε, τα παραπάνω «μαγικά» συστατικά όχι μόνο τα έχουμε βρει αλλά και τα έχουμε εντάξει πλήρως στον τρόπο ζωής μας.

    Βγάζουμε το δικό μας λάδι, όσο βγει, δεν χρειάζονται ψεκασμοί και λιπάσματα.. Μαζεύουμε το αλάτι μας από το Ταίναρο… Σκαρφαλώνουμε για να κόψουμε [κι όχι για να ξεριζώσουμε] το άγριο χόρτο… Περπατάμε μες τα αγκάθια για να μαζέψουμε άγρια σπαράγγια, φασκόμηλο για το κάπνισμα του χοιρινού, ρίγανη και θυμάρι… Έχουμε μποστάνια που παράγουν σχεδόν τα πάντα, σε μικρές πάντα ποσότητες. Ακόμα και το γάλα το αγοράζουμε από έναν παραγωγό που έχει το μικρό κοπάδι του σε βουνά που δεν έχουν καλλιεργηθεί ποτέ. Μέχρι και το ταπεινό, που μόνο ταπεινό δεν είναι γευστικά, γαϊδουράγκαθο βάζουμε στο παιχνίδι..

    Και μένουμε στην Αθήνα. Θέλει κόπο, γνώσεις μα πάνω απ΄όλα αγάπη για την ίδια τη ζωή. Αυτό είναι η διατροφή και η μαγειρική για εμάς. Αγάπη για τη ζωή. Και την ίδια αυτή αγάπη διαβάζω στα κείμενά σας. Συγχαρητήρια για το pandespani, αξίζει πολλά.

    • PEP με ανεβάζει η λατρεία που έχεις για τον τόπο σου (και άν θυμάμαι καλά είναι ένα απο τα στοιχεία που επεσήμανα στις φωτό σου κάνα-δυο χρόνια πίσω)…
      Η Μάνη είναι για μένα ένας μοναδικός τόπος όπου η αφαίρεση λειτουργεί προσθετικά και η διαίρεση πολλαπλασιαστικά… (το αφήνω ανοιχτό σε ερμηνείες)
      Μακάρι ο συγκεκριμένος τόπος να ήταν και δικός μου… είναι ένα από τα τρία μέρη στην Ελλάδα όπου θα ήθελα να έχω σπίτι… (κι’ ενα πυργάκι δε θα με χάλαγε, μεταξύ μας)… αλλά ποτέ δεν είναι αργά… ώριμος νέος είμαι ακόμη :-Ρ
      Έχω πάει αμέτρητες φορές στη Μάνη και την έχω ζήσει με μοναδικές και έντονες εμπειρίες εδώ και περίπου 40 χρόνια. Η Pandespani όμως αποτύπωσε την οπτική του πραγματικού ταξιδευτή που βιώνει το κάθε βήμα και του δίνει την αξία που του αναλογεί.
      Εγώ που έμεινα το Πάσχα στην Αθήνα, μετά το post αυτό, φτιάχτηκα τόσο πολύ που άρχισα να σχεδιάζω τριήμερο Αγίου Πνέυματος στον τόπο σου (ίσως το τέταρτο-πέμπτο εκεί στο συγκεκριμένο τριήμερο) …
      Ελπίζω να βρώ άγρια σπαράγγια! Όσο για το γαϊδουράγκαθο, θάθελα πολύ να μάθω πώς το βάζετε στο παιχνίδι!

Σχολιαστε

Το email σας δεν θα φαίνεται. Τα απαιτούμενα πεδία είναι μαρκαρισμένα *

*