Λεώνη Γιαγδζόγλου: τα αντικείμενα γεννιούνται δεν γίνονται

  • Αρχικη
  • προσωπα
  • Λεωνη Γιαγδζογλου: τα αντικειμενα γεννιουνται δεν γινονται
 
14/10/2020
Λεώνη Γιαγδζόγλου: στο εργαστήριό της
H Λεώνη Γιαγδζόγλου στο εργαστήριό της

Με τη Λεώνη Γιαγδζόγλου γνωριστήκαμε όταν δημιούργησε το logo του pandespani στην εταιρία MILK, όπου είναι ως σήμερα συνεταίρος και βασικός συντελεστής. Ταλαντούχα, θετική, ανήσυχο πνεύμα και ήρεμο ταυτόχρονα, επιτυχημένη στη δουλειά της. Άτομο με χιούμορ, φωτεινή διάθεση και καλή ενέργεια.
Τα τελευταία χρόνια, η Λεώνη εξελίσσει ένα προσωπικό στιλ στη ζωγραφική και στην κεραμική-γλυπτική. Τα αντικείμενά της έχουν όνομα και μιλάνε άπταιστα μια πρωτόγονη γλώσσα, αρχετυπική, συμβολική και μαζί αθώα. Σαν αυτές που σκαρώνουν τα παιδιά για να επικοινωνούν κρυφά απ’ τους μεγάλους. Μέχρι τις 31 Οκτωβρίου συστήνονται και αφηγούνται ιστορίες στην Art Appel Gallery, στην Αθήνα, στην έκθεσή της Αφηγήσεις από κεραμικές δημιουργίες. Αυτά τα έργα και όσα επιμελώς καμουφλάρουν ή αποκαλύπτουν, κάποια «τσαλακώνοντας» την απαστράπτουσα εμφάνισή τους, ήταν η αφορμή για τη συνέντευξη που ακολουθεί.
Αν βλέπετε τα στοιχεία ενός χώρου ως ζωντανά και ομιλητικά αντικείμενα τέχνης, θα λατρέψετε όσα δημιουργεί.

Λεώνη Γιαγδζόγλου: τατέμ (μπροστά) και η σειρά Crazy Japan (πίσω)

Η Λεώνη Γιαγδζόγλου δεν είναι γνωστή για τις μαγειρικές της επιδόσεις. Μαγειρεύει όμως, και μάλιστα εξαιρετικά με τα μαγικά υλικά του branding. Με όλα τα οπτικά και συναισθηματικά συστατικά, τη φρεσκάδα, το πνεύμα του σχεδίου και τη στρατηγική, που δημιουργούν και μεγαλώνουν τη σχέση ανάμεσα σε ένα brand (μάρκα, εμπορικό σήμα) και στον καταναλωτή.

Σαν να μην της έφταναν αυτά, με έναν μαγικό τρόπο χώρεσε στο χρόνο της, παράλληλα με την επιχειρηματική της δραστηριότητα, και την τέχνη. Αναπτύσσοτας τη δική της ζωγραφική έκφραση, παίζοντας τα σχέδια στα δάχτυλα, κυριολεκτικά, αφού σχεδιάζει στο τάμπλετ με τις άκρες των δακτύλων της.

Για μένα ο τρόπος να αγκαλιάσει κανείς τις πληγές του έχει πάντα κάτι από την παιδική αθωότητα. Τότε που έφταιγε το έπιπλο που χτύπησες, αλλά όχι εσύ.

Και μετά ήρθαν τα γλυπτά έργα από πηλό. Πολύχρωμα τοτέμ που αποδομούν την εμβληματικότητά τους, θραύσματα που βρίσκουν νέες θέσεις και αποκτούν συναισθήματα. Bold φόρμες σιθρού, σκαμμένες από δάκρυα και σουφρωμένα ανοίγματα σαν μουτρωμένα παιδιά. Τις βλέπεις κι αναρωτιέσαι αν είναι σκεπτικές ή απλώς συμμετέχουν σ’ ένα τελετουργικό στραπατσάρισμα.

Η ωριμότητα έχει πολλές διαστάσεις και την ελευθερία να μην τις ακολουθείς όλες, ούτε απόλυτα. «Τα αντικείμενά μου γενιούνται, δεν γίνονται», μου λέει κάποια στιγμή. «Objects are born not made» – σαν τα παιδιά.

Αφηγήσεις από κεραμκές δημιουργίες: Greek Jugs
Greek Jugs σε διάφορα ύψη (Stoneware, 2019)

Είδα την έκθεση (με μάσκα εντός γκαλερί, χωρίς στον πίσω κήπο). Η Λεώνη Γιαγδζόγλου κράτησε για τις ολόασπρες φόρμες το ελληνικό στοιχείο. Είναι εντυπωσιακές κι έχουν τραπέζι ρεζερβέ – για την ακρίβεια, προθήκη. Δίνουν το δικό τους στίγμα, όμορφο, ντελικάτο, απόμακρο ή άγραφο ακόμη. Κρατούν μια στάση σοβαρή παράμερα, άγνωστων προθέσεων, μυστήρια. Μιλάνε σε χαμηλούς τόνους σαν ψυχολόγοι. Μόνο στο ανοιχτόκαρδο χαμόγελό της επιτρέπουν να τους δίνει ενέργεια και ψυχή.

Αν τα κεραμικά γλυπτά αντικείμενα, χρηστικά ή μη, σας αρέσουν, να δείτε την έκθεση. Διαρκεί ως 31 Οκτωβρίου 2020. Όλες οι σχετικές πληροφορίες στο τέλος του άρθρου.

Η Λεώνη Γιαγδζόγλου στο εργαστήριό της

Λεώνη Γιαγδζόγλου: Αφηγήσεις από κεραμικές δημιουργίες

Μετά από 20 χρόνια στo branding και στο design, τα τελευταία 6 χρόνια στράφηκες σοβαρά πρώτα στη ζωγραφική και τώρα στην κεραμική-γλυπτική με πηλό. Πού αισθάνεσαι ότι ανήκεις τελικά σήμερα;

Λεώνη Γιαγδζόγλου: Για μένα αυτά τα δυο είναι όπως η εισπνοή-εκπνοή. Είναι συμπληρωματικά. Όταν ασχολείται κανείς με “διαφορετικά” πράγματα, νομίζει στην αρχή πως η μέρα δεν του φτάνει. Στην πράξη όμως, συμβαίνει το αντίθετο. Το ένα τροφοδοτεί το άλλο.
Η τέχνη μου για μένα είναι ο διαλογισμός μου. Είναι η σύνδεσή μου με το υποσυνείδητό μου. Με την ύπαρξη. Με το όλον. Εκεί ευθυγραμμίζομαι.

Ό,τι δημιουργώ είναι πρώτα ένα μικρός ή μεγάλος κόσμος, μετά μια ιστορία να διηγηθώ και στο τέλος ένα αντικείμενο.

 

Κοιτάζοντας στην γκαλερί το πολύχρωμο Trauma, το πρώτο που μου ήρθε να ρωτήσω είναι πως καταφέρνει κανείς να κάνει ένα τραύμα τόσο χαρούμενο;

Λ. Γ.: Ωραία ερώτηση! Πράγματι, τα τραύματα μπορεί κάποια στιγμή να τα δει κανείς και χαρούμενα… Ίσως, είναι αυτό που βλέπει κανείς όταν πλέον το τραύμα δεν πονά και το σημάδι υπάρχει μόνο για να θυμίζει.
Για μένα ο τρόπος να αγκαλιάσει κανείς τις πληγές του έχει πάντα κάτι από την παιδική αθωότητα. Τότε που έφταιγε το έπιπλο που χτύπησες, αλλά όχι εσύ. Όσο και να έμοιαζε αυτό αστείο ήταν ένας τρόπος να δει κανείς τον εαυτό του από μακριά. Να φύγει από την εμμονή του για το τι του συνέβη και να περάσει στη θέση του παρατηρητή.
Είναι το παιδί που έχουμε όλοι μέσα μας και κάπως μαγικά ξέρει να εστιάζει στο τώρα. Παίζει και πάει παρακάτω.

Ποιο ήταν το έναυσμα να ασχοληθείς με τον πηλό και την τέχνη του;

Λ. Γ.: Ο εαυτός μου. Αυτός ξέρει πολύ καλά τι χρειάζομαι και που θα το βρω. Το πρόβλημα είναι πως για καιρό “πολυλογούσα” μέχρι που έμαθα να τον ακούω. Με συνεπαίρνει η ιδέα του να δημιουργώ κάτι από το “τίποτα”. Δηλαδή, να παίρνω γη και να πλάθω μικρούς κόσμους, μεγάλους κόσμους…
Για μένα ό,τι δημιουργώ είναι πρώτα ένα μικρός ή μεγάλος κόσμος, μετά μια ιστορία να διηγηθώ και στο τέλος ένα αντικείμενο.

…είναι ο αυτοσαρκασμός μου αλλά και ένα είδος σαρκασμού για τη σημαντικότητα και τη σπουδαιότητα που αρέσει στον άνθρωπο να δίνει στον εαυτό του.

Λεώνη Γιαγδζόγλου: Τοτέμ
Τοτέμ

Τα τοτέμ είναι αυθύπαρκτα όντα και σύμβολα συνδεδεμένα με την πίστη, τις απαρχές της θρησκείας μέσω του ανιμισμού, τη φυλή, ένα τελετουργικό, ακόμη και μια πνευματική καθοδήγηση. Πώς επέλεξες ένα τέτοιο εμβληματικό θέμα και τι συμβολίζει για σένα;

Λ. Γ.: Τα Τοτέμ έχουν πράγματι για μένα κάτι πνευματικό. Είναι μια αποτύπωση της ψυχής μου.
Σκέφτομαι: Πως μπορώ να κάνω μέρη της ψυχής μου ανάγλυφα; Πώς μπορώ να πλάσω για να δω αυτό που νιώθω; Πώς μπορώ να το αγγίξω; Να του δώσω χρώματα, να του βάλω κορώνες, στέμματα;
Τα Τοτέμ ξεκίνησαν από τότε που πρωτομυήθηκα σε αυτή την τέχνη. Είναι τρόπος εσωτερικής έκφρασης. Η ανάγκη μου να δημιουργώ κώδικες και σύμβολα για να διαβάζω το μέσα μου.

Βλέποντας τα γλυπτά σου, σκέφτεται κανείς πως πολλά κινήματα του 20ού αιώνα έχουν μπει σε ένα ιδιότυπο μπλέντερ μαζί με την ονοματοκρατία και τον συμβολισμό. Επιπλέον, υπάρχει χιούμορ και μια εραλδική γλώσσα με τις κορώνες στην κορυφή κάποιων τοτέμ. Αυτό, πέραν της έκπληξης που δημιουργεί η εικόνα, υποδηλώνει και κάποιο σύγχρονο σχολιασμό;

Λ. Γ.: Ναι, θα μπορούσα να πω πως είναι ο αυτοσαρκασμός μου αλλά και ένα είδος σαρκασμού για τη σημαντικότητα και τη σπουδαιότητα που αρέσει στον άνθρωπο να δίνει στον εαυτό του. Τα καπέλα όπως και οι κορώνες είναι για μένα ο τίτλος ή η “μαρκίζα” που πιστεύει ο άνθρωπος ότι χρειάζεται για να αναδείξει την προσωπικότητά του. Να βάλει τίτλο στον εαυτό του.

Οι μνημειώδεις στύλοι των Ινδιάνων της Β.Δ. Ακτής αφηγούνται ιστορίες από οικογένειες ή αρχηγούς ή τιμούν ειδικές περιστάσεις και διαβάζονται από κάτω προς τα πάνω ως την κορυφή. Οι δικές σου αφηγήσεις πως διαβάζονται;

Λ. Γ.: Ο καθένας μπορεί να διαβάσει όπως θέλει τις δικές μου αφηγήσεις.
Στα τοτέμ, αλλά κυρίως στο τελευταίο Τοτέμ που έφτιαξα, τα αρθρωτά μέρη δίνουν τη δυνατότητα σε όποιον θέλει να τα στήσει με τη δίκη του σειρά, ανάλογα με τη διάθεσή του ή τον τρόπο που αγαπά να βλέπει το έργο, να διαβάσει τους κώδικες. Κάτι σαν “Lego” ας πούμε.

Αν ήμουν ένα κομματάκι πηλού θα ήθελα να είμαι εκείνο που έσπασε αλλά κόλλησε μετά. Και ύστερα το χρωμάτισαν κόκκινο.

 

Η δημιουργία με πηλό είναι μοναχική υπόθεση. Πώς είναι μετά το teamwork στην Milk να δουλεύεις στο εργαστήριο;

Λ. Γ.: Εξαιρετικά! Είναι η σιωπή που δεν υπάρχει πλέον πουθενά εκτός εάν στοχευμένα την επιδιώξει κανείς.
Όσο και να μη μου φαίνεται (που πιστεύω πως όσο μεγαλώνω μου φαίνεται ακόμα περισσότερο), είμαι μοναχικός άνθρωπος. Μου αρέσει να περνάω χρόνο μόνη μου και στην πραγματικότητα, το έχω απόλυτη ανάγκη για να μπορώ να ακούω τον εαυτό μου.
Σπάνια βαριέμαι. Έχω παρά πολλά πράγματα να μου πω, να με ακούσω, και όλα αυτά πιστεύω ότι μου είναι απαραίτητα για να δημιουργήσω. Πολλές φορές, όταν είμαι στο εργαστήριο είμαι τόσο “αλλού», που τρομάζω ακόμα και με το χτύπημα στην πόρτα.

Γλυπτά από τη συλλογή THE BLUES. Αριστερά THE BLUES_'Teardrop"_33 εκ._Stoneware 2018
Γλυπτά από τη συλλογή THE BLUES. Αριστερά THE BLUES_’Teardrop»_33 εκ._Stoneware 2018

The Blues_”Teardrop”. Από τους τίτλους ξεπροβάλλει μια αμφισημία στις έννοιες, κι ένα παιχνίδι με τις λέξεις, τη μουσική και το συναίσθημα. Τι σε εμπνέει περισσότερο;

Λ. Γ.: Οι τίτλοι για μένα, είναι ένας τρόπος να χαλαρώσω τη σοβαρότητα της κατάστασης/έργου και να της δώσω μια άλλη διάσταση. Πολλές φορές αυτοσαρκασμού, ή, άλλες φορές, να συνδέσω τη διαδικασία της δημιουργίας στο εδώ και τώρα.
Τα δικά μου έργα μέσω του ονόματος (τίτλος έργου) που τους δίνω επιδιώκουν να συνδεθείς μαζί τους.
Με λένε “After all I am a vase”, εσένα;

θέλω να “χαλάσω” το ψυχαναγκαστικό της τελειότητας

 

Υπάρχουν κωδικοί στις φόρμες; Ποια φόρμα πχ. έχει η ευδιαθεσία ή η λύπη, η ευχαρίστηση ή η τρέλα;

Λ. Γ.: Δε θα έλεγα ότι υπάρχουν κωδικοί στις φόρμες, τουλάχιστον όχι εσκεμμένα. Περισσότερο για μένα η φόρμα είναι μια πλατφόρμα, ας πούμε ένας καμβάς που θα υποδεχτεί το υπόλοιπο έργο. Είναι η αρχή του νήματος.

Μπροστά TOTEMS_'My Friends" και "New Soul", Stoneware 2018. Δεξιά & πίσω: CRAZY JAPAN, Stoneware 2019.
Μπροστά (αριστ.) TOTEMS_’My Friends» και «New Soul», Stoneware 2018. Δεξιά & πίσω: CRAZY JAPAN, Stoneware 2019.

Crazy Japan. Πώς πλάθεται με πηλό ο χρόνος και ο χώρος, το χθες, το πέρσι, ένα άγνωστο αύριο; Πώς η Ιαπωνία “παντρεύεται” τον Τζάκσον Πόλοκ;

Λ. Γ.: Χα, πολύ εύστοχο. Σε αυτή τη σειρά θέλω να “χαλάσω” το ψυχαναγκαστικό της τελειότητας. Έχω θέμα με αυτό… Όσο μεγαλώνω ακόμα περισσότερο…
Οι Ιάπωνες στην κεραμική είναι αυτό που λέμε το “τερμάτισαν”. Εννοώντας ότι έχουν αγγίξει το τέλειο.
Η σειρά Crazy Japan ήρθε στο κόσμο από μια εσωτερική μου προσπάθεια να θέλω να χαλάσω το απόλυτο της φόρμας.
Επίσης, ως γνωστό το χρώμα έχει τόσο μεγάλη δύναμη και είναι πολύ δύσκολο να το κάνεις να συνομιλεί με τη φόρμα. Με ιντριγκάρει αυτή η δυσκολία.

Αν ήσουν ένα κομματάκι πηλού, σε ποιο από τα έργα σου θα βρισκόσουν;

Λ. Γ.: Αν ήμουν ένα κομματάκι πηλού θα ήθελα να είμαι εκείνο που έσπασε αλλά κόλλησε μετά. Και ύστερα το χρωμάτισαν κόκκινο.
Ένα έντονο εξώγλυφο στο τελευταίο κομμάτι και στο κέντρο ενός ψηλού τοτέμ. Αυτό που μοιάζει κάπως περίεργο από μακριά, αλλά εντέλει είναι απαραίτητο.

Άποψη της γκαλερί Art Appel στην έκθεση Αφηγήσεις από κεραμικές δημιουργίες
Αφηγήσεις από κεραμικές δημιουργίες, γκαλερί Art Appel

Φόρμα ή χρώμα;

Λ. Γ.: Και φόρμα και χρώμα! Αρκεί να έχω κάτι να πω. Διαλέγω και τα δυο σε όποια αναλογία πιστεύω ότι χρειάζεται.

Αξίζει στα ωραία αντικείμενα να είναι χρηστικά; Ή πρέπει να είναι μόνον έργα τέχνης;

Λ. Γ.: Η ερώτηση που περίμενα καιρό! Η χρηστικότητα είναι μέσα στο DNA της κεραμικής. Η κεραμική άνθησε μέσω της ανάγκης του ανθρώπου να δημιουργήσει πολιτισμό. Δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να υποβιβάζεται η αξία του έργου επειδή δημιουργήθηκε με σκοπό να έχει κάποια χρηστικότητα. Αυτό είναι μια απόλυτα ξεπερασμένη αντίληψη.
Ο δυτικός πολιτισμός θεωρεί ότι τα έργα τέχνης είναι κάτι το οποίο θαυμάζει ή καμαρώνει κανείς από μακριά, αλλά δε χρησιμοποιεί. Αυτό όμως δεν ισχύει σε άλλους πολιτισμούς. Και δεν το δέχομαι ως κανόνα. Οπότε ναι, αξίζει και με το παραπάνω!

Υπάρχει κάποιος καλλιτέχνης ή κεραμίστας που θαυμάζεις;

Λ. Γ.: Θαυμάζω την αυθεντικότητα και την αναγνωρίζω! Και όταν λέω αυθεντικότητα δεν εννοώ απαραίτητα την πρωτοτυπία.
Η αυθεντικότητα είναι αυτό που υπάρχει στο καθένα μας ξεχωριστά, αλλά πολύ λίγοι βρίσκουν τρόπο να την ανακαλέσουν, να την εμπιστευτούν, να την υποστηρίξουν, να την κάνουν τέχνη. Δική τους. Αυτό είναι που κάνει κάποιους να ξεχωρίζουν. Αυτό για μένα είναι το θαυμαστό!

Πολλοί καλλιτέχνες αποχωρίζονται δύσκολα τα έργα τους; Εσύ, δένεσαι μαζί τους;

Λ. Γ.: Τα αγαπώ και ναι, θέλω αυτός που θα ζήσει μαζί τους να τα αγαπά.
Όταν τα δημιουργώ, χτίζω και μια σχέση μαζί τους… Άλλωστε ξέρουν όλα μου τα μυστικά… και είναι όλα ένα κομμάτι του εαυτού μου.
Αλλά χαίρομαι όταν κάποια στιγμή είναι έτοιμα να συντροφεύσουν κάποιον άλλο. Άλλωστε, και αυτός που θα τα διαλέξει κάτι είδε σε αυτά … ένα δικό μου αποτύπωμα. Ίσως, είναι αυτό που μας συνδέει στο τέλος. Το αποτύπωμα, μια σκέψη, ένα συναίσθημα. Το νήμα.

Λεώνη Γιαγδζόγλου: Έκθεση Αφηγήσεις από κεραμικές δημιουργίες, έως 31 Οκτωβρίου 2020.
Art Appel Gallery, Νεοφύτου Βάμβα 5, Κολωνάκι, Αθήνα. Τηλ. 211 11 540 30, 6908 788 267, artappelgallery@gmail.com
Ωρες λειτουργίας: Τρίτη ως Παρασκευή 14.00 – 20.30, Σάββατο 11.00 – 15.00. Επικοιωνήστε για την επιβεβαίωση.
Περισσότερα για την Λεώνη Γιαγδζόγλου και τη δουλειά της στο: leonieart. Εργαστήριο: Δημητρίου Καμπούρογλου 18, 11525 Αθήνα.

Print Friendly, PDF & Email
40

Newsletter

Εισαγάγετε το email σας και ενημερωθείτε για τα τελευταία νέα μας και για τις εκδηλώσεις μας

1 Comment

    Leave A Comment