64 εδώδιμα από τον σεφ με τα τατού

 
27/08/2011
 

64 edwdima, Dimitris Skarmoutsos, ekdoseis Potamos, 2011 Τα 64 εδώδιμα με τις συνταγές του Δημήτρη Σκαρμούτσου (εκδόσεις Ποταμός) ήταν το ένα από τα δυο βιβλία που στρίμωξα στο τελευταίο σακ βουαγιάζ πριν φύγω για διακοπές. Καιρό ήθελα να γράψω γι’ αυτό, που το πήρα αρχικά γιατί απλώς έδειχνε διαφορετικό.

Πρώτα, μου άρεσε το εξώφυλλο: ζόρικα σταυρωμένα χέρια με τατουάζ, μαύρο φόντο, ματ χαρτί και ωραίο μεγάλο κι ελαφρώς τετράγωνο σχήμα έκδοσης. Μετά, στο ξεφύλλισμα, μου έδωσε την αίσθηση πως έκανα τσουλήθρα μέσ’ τα υλικά και προσγειώθηκα φαρδιά πλατιά πάνω στον πάγκο μιας κουζίνας που δουλεύει και που δεν φοβάται να λερωθεί απ’ την ωμότητα των πραγμάτων. Οι πρώτες ύλες σε πρώτο πλάνο, απ’ την αρχή ως το τέλος πρωταγωνιστές. Το αποτέλεσμα-τελικό πιάτο σαν να θεωρείται αυτονόητο, σχεδόν παραλείπεται. ‘Πλάκα έχει” σκέφτηκα όταν το αγόρασα, χωρίς να το εξετάσω περισσότερο – όταν κατέχεις σχεδόν ένα τμήμα βιβλιοπωλείου στο αντικείμενο, αυτός ο λόγος είναι υπεραρκετός.

Το έβγαλα απ’ το σακ βουαγιάζ να το δω με την ησυχία μου ένα πρωί – τρόπος του λέγειν γιατί θάταν περασμένες 12 – και το ακούμπησα δίπλα στον καφέ πάνω στο τραπέζι της κουζίνας ενός σπιτιού στη μέση του πουθενά, σε θέση στρατηγική απέναντι απ’ τη γραμμή του ορίζοντα. Η ιδέα ότι δεν μοιάζει με βιβλίο μαγειρικής και ξεπερνάει την γνωστή άποψη που θέλει έναν γλυκούλη σεφ να σου χαμογελάει στην πρώτη επαφή με το τυπωμένο έργο του, μου φάνηκε ξανά εξαιρετική.

Τον Δημήτρη Σκαρμούτσο, δεν τον ξέρω προσωπικά. Τον είχα πετύχει δυο-τρεις φορές στο τηλεπτικό master chef, ψύχραιμο και cool και ευγενικό στις παρατηρήσεις του και είχα σχηματίσει μια καλή εντύπωση. Του ταίριαζε λοιπόν αυτή η έκδοση. Υπάρχει μια συνάφεια και συνέπεια στην εικόνα και στην επικοινωνία, πράγμα που πάντα μ’ αρέσει. Η φίλη μου η Κατερίνα, που έχει το foodreporters, μαγειρεύει ωραία στα κέφια της και ξέρει τι καλό να φάει στην τελευταία τρύπα της Αθήνας, μου είχε πει επίσης ότι τον είχε δει στη λαϊκή της γειτονιάς της, να περπατάει χαλαρά ανάμεσα στους πάγκους με τα φρούτα και τα ζαρζαβατικά και να ψωνίζει. Η περιγραφή της, γλαφυρή μεν έντιμη δε,  έδινε μια εικόνα “αντιστάρ” που επίσης θεωρώ ενδιαφέρουσα, μια και έχω βαρεθεί εδώ και καιρό όσους τσαλαβουτούν σε πελάγη διασημότητας μεγαλύτερα απ’ το μπόι τους. Αυτά σκεφτόμουνα λοιπόν, στην κουζίνα, κοιτάζοντας μια το βιβλίο, μια τον ανταγωνιστικό μπλε ορίζοντα απέναντι.

64 edwdima, Dimitris Skarmoutsos, ekdoseis Potamos, 2011Χούι πρότερου βίου.Απ’ τη δουλειά μου στις εκδόσεις  μούμεινε να ‘μετράω’ τα έντυπα ξεκινώντας απ’ το τέλος προς την αρχή, λες και αν υπάρχει ένα θέμα προβληματικό, αυτό θα βγει στις τελευταίες σελίδες ή γιατί μπορεί οι πρώτες να υπερβάλουν σε ενθουσιασμό ή κυρίως επειδή έτσι υπολογίζεις ευκολότερα τις διαφημίσεις – διάβαζε έσοδα.

Το κείμενο στο οπισθόφυλλο μίνιμαλ και σε απόλυτα ταιριαστό οπτικό κοντράστ με τα γερά δάκτυλα του σεφ, του παραχωρεί την σελίδα, είναι όμως αισθαντικό, με αντίκρυσμα αισθησιακό να προδιαθέτει για μια κουζίνα σχεδόν ερωτική. Η Αναστασία -γερή πένα – Λαμπρία (και φίλη του pandespani απ’ το ξεκίνημα του μπλογκ) που έκανε με ψυχή και υπογράφει την έκδοση, μεταφέρει σε λίγες γραμμές την ουσία μιας κουζίνας επικεντρωμένης στην αφή, την όσφρηση και την γεύση, έτσι που να σε κάνει να φαντάζεσαι ότι θα τρως με κλειστά τα μάτια μη τυχόν και σε αποσπάσει η εικόνα του ολόκληρου πιάτου απ’ την απόλαυση.

Ευχαριστίες και στρογγυλά χαμόγελα στο τέλος από όλη σχεδόν την ομάδα του Σκαρμούτσου, παραταγμένη στην κουζίνα του εστιατορίου του, το Αλάτσι, σαν να σου λένε στην ψύχρα “κοίτα να δεις, εμείς το γουστάρουμε αυτό που κάνουμε και γι’ αυτό το κάνουμε καλά’. Φυσικά μου αρέσει, σιχαίνομαι την γηγενή βαρεμάρα και την μισή καρδιά με την οποία λέμε καλημέρα, ακούμε κάποιον ή κάνουμε όπως – όπως οτιδήποτε, διεκπεραιωτικά: ράθυμα τη δουλειά στο γραφείο, τη μαγειρική στο σπίτι στον αυτόματο, δίνουμε ένα μισό φιλί ή μια μόνιμα φοβισμένη αγκαλιά. Εκεί μέσα στην κουζίνα οι τύποι φαίνεται πως το διασκεδάζουν πρώτα για την πάρτη τους δουλεύοντας και η δική τους ικανοποίηση βγάζει την αυτοπεποίθηση βόλτα στις σελίδες του βιβλίου.

Περιεχόμενο. Ξεκινάω απ’ τα γλυκά, μια που το ξεφύλλιζα το εκδοτικό έργο ανάποδα. Παστέλι και λουκουμάδες με μαντζουράνα, γλυκό τριαντάφυλλο, κυδώνι και αμυγδαλωτά, σοκολατόπιτα αλλά και κόλλυβα “που τα έγδυσε από κάθε μελαγχολία” (τί ωραίο), μαρμελάδα με ελιές και σφακιανές πίτες – αναφέρω μόνο μερικές από τις συνταγές που παραθέτονται. Καμία ατολμία στην επιλογή, τα απλά πράγματα που τροφοδοτούν με συναίσθημα τη γεύση, ένα μικρό αβίαστο τουίστ για την αίσθηση, η λεβάντα στο ρυζόγαλο.
64 edodima, Dimitris Skarmoutsos, ekdoseis Potamos, 201164 edodima, Dimitris Skarmoutsos, ekdoseis Potamos, 2011Τα κύρια πιάτα αφορούν στην μεσογειακή κουζίνα, την ελληνική και την κρητική, με έμπνευση από κάποια τοπικά προϊόντα και μαζί βασικές συνταγές για ζωμούς.

Αναφέρω απλώς κάποιες απ’ τις συνταγές ενδεικτικά μόνον, όπως: γίγαντες με σύγκλινο, κοκοράκι με κριθαράκι, πετιμέζι και μαντζουράνα, κουνέλι με αμπελοβλάσταρα, γαμοπίλαφο με ρίφι, αρνάκι με βερίκοκα και αμύγδαλα στα κρεατικά, αλλά και μυλοκόπι στη γάστρα, σαρδέλες με μουστάρδα και κάππαρη, κοκκινιστά καλαμάρια με κανέλα και δυόσμο, ροφός με μπάμιες κ.λπ. στα ψαρικά.

Αφήνω τελευταία τα λαχανικά με τους συνδυασμούς τους, έτσι για να κλείσω την ενδεικτική παράθεση με ό,τι περισσότερο τείνω να έχω αδυναμία πρόσφατα και αναφέρω μεταξύ άλλων τις συνταγές για: ρεβίθια με νεράντζι, κολοκυθοανθούς με μυρωδικά, σαλάτα σταμναγκάθι και απάκι, άγρια σπαράγγια με τ’ αυγά, ελιόπιτα στριφτή, ταχινόσουπα με αστράκι, τσιγαριαστά χόρτα κ.ο.κ.
64 edodima, Dimitris Skarmoutsos, ekdoseis Potamos, 2011

64 είναι συνολικά οι συνταγές για τα φαγώσιμα, τα 64 εδώδιμα όπως λέει και ο τίτλος του βιβλίου με bold γράμματα, συν 4 βασικές για τους ζωμούς και 1 για νιόκι. Στις φωτογραφίες της Δάφνης Κουγέα, κοντινά πλάνα στα υλικά ξεχειλίζουν την πολύτιμη ζωή τους χωρίς φειδώ για να μεταμορφωθούν απ τα χέρια με τα τατού στο κάτι άλλο που μυρίζει ικανοποίηση. ‘Η έκδοση είναι ροκ και από αυτές που πολύ θα ήθελα’ λέει η φίλη μου η Σπάρτη, για χρόνια art director σε έντυπα και το βιβλίο, όπως καταλαβαίνετε, βρήκε τη στρατηγική θέση του στην κουζίνα της. Φυσικά κι αγόρασα άλλο, γιατί το θέλω στην δική μου βιβλιοθήκη.

Συμπέρασμα: να το αγοράσω; αξίζει; και γιατί; Nαι, ασυζητητί. Σίγουρα δεν μιλάμε για το βιβλίο που θα πρωτοχρησιμοποιήσει κάποιος αν δεν έχει ξαναμπεί στην κουζίνα. Αλλά πρόκειται για μια ωραία και καλά επιμελημένη έκδοση που εμπνέει με τη ζωντάνια και το ύφος της, με ξεκάθαρη άποψη στην επιλογή των συνταγών, ωραία, εύληπτη και ουσιαστική περιγραφή στα τεχνικά της κάθε παρασκευής (σημειώσεις και διευκρινήσεις για τα μη αυτονόητα) και βεβαίως με διαφορετική πλην ενδιαφέρουσα αισθητική προσέγγιση.

Είναι επίσης αξιοπρεπέστατο βιβλίο για δώρο, ειδικά με το μεγάλο του μέγεθος (23×29 εκατ. και 152 σελίδες σε περίπου 180 γραμ. χαρτί, δηλαδή αρκετά βαρύ) και ταιριάζει για αποδέκτες που την ψάχνουν λίγο παραπάνω την ελληνική κουζίνα και εκτιμούν την απροσποίητη απλότητα που δεν στερείται φαντασίας.

Αν πρέπει να προσάψω κάτι που του βρήκα σαν στολίδι περιττό για μια τόσο στιλάτη στην ουσία της έκδοση και μάλλον αταίριαστο στο κόνσεπτ (το λέω ωστόσο με αγάπη), είναι μόνον οι τρεις γραμμές που το διατρέχουν και κόβουν (ειδικά στο επάνω μέρος) την δυναμική των φωτογραφιών. Αλλά αυτό ελάχιστα αντιληπτό γίνεται πιθανόν στο κοινό μάτι, ίσως και καθόλου, οπότε γι’ αυτό και δίνω πλήρη ψήφο εμπιστοσύνης για περίοπτη θέση στη βιβλιοθήκη της κουζίνας μας.
Δημήτρης Σκαρμούτσος, ’64 εδώδιμα’, εκδόσεις Ποταμός, 152 σελίδες, τιμή 25 ευρώ.

Print Friendly, PDF & Email
9

Newsletter

Εισαγάγετε το email σας και ενημερωθείτε για τα τελευταία νέα μας και για τις εκδηλώσεις μας

    Leave A Comment